Gri~neoN

zıp zıp

2011-05-19T11:50:00.001-07:00

dinlendiğim ve çok sıkıldığım bir ev günümde odama yer yer bir sessizlik oturdu. beni biraz korkuttu. benim hayatımı bir koltuğa oturtmak için yeterince vaktim var mı?

2011-05-06T14:26:00.001-07:00

Bir şeyin geçeceğini, biteceğini biliyorsun -hiçbir şey sonsuza kadar sürmez- ama buna inanmıyorsun. Hele bir de geçmesin, bitmesin istiyorsan. İnsan olmak bu atmosferde bu kadar zor olmamalı. Olmamalıydı.

Hıdırellez

2011-05-05T14:48:00.000-07:00

Otuz Sekizinci Kural: ’Yaşadığım hayatı değiştirmeye, kendimi dönüştürmeye hazır mıyım?’ diye sormak için hiçbir zaman geç değil. Kaç yaşında olursak olalım, başımızdan ne geçmiş olursa olsun, tamamen yenilenmek mümkün.

Tek bir gün bile tıpatıp aynıysa yazık. Her an her nefeste yenilenmeli. Yepyeni bir yaşama doğmak için ölmeden önce ölmeli.

Bahar oldu aman

Al kese astım gül dalına

Adadım yarin adına

İki göz oda

Dağ yeşil, dallar yeşil

Uyandılar bayrama

Her gönül şen

Bir benim bahtım kara

Kokuyor buram buram

Fulyalar vakit tamam

Bir bana uğramadı

Bu bahar bayram

Ağlama hıdrellez

Ağlama be bana

Acı ektim yerine

Aşk yeşerecek

Başka bahara

Ağlama hıdrellez

Ağlama be bana

Acı ektim yerine

Aşk yeşerecek

Başka bahara

Ne yolu var ne izi

Tanıdık değil yüzü

Dileğim Allah’tan

Aşk sözün özü

Sevdiğim yok, eşim yok

Ağardı bir gün daha

Ey benim şans yıldızım

Gülümse bana

Ağlama hıdrellez

Ağlama be bana

Acı ektim yerine

Aşk yeşerecek

Başka bahara

Ağlama hıdrellez

Ağlama be bana

Acı ektim yerine

Aşk yeşerecek, yeşerecek

Başka bahara

Yeşerecek, başka bahara

Teşekkür etmem gereken çok şey var. Şükür etmem gereken çok şey var.. Dilek diledim. Hatta dilekler diledim.. Kendi ömür haritamda bilmediğim yollardan yürüyorum. Hiç bilmediğim sokaklarda geziyorum. Bazen bir yere çarpıp paramparça oluyorum. Sonra tekrar yürüyorum. Kendi içimde gezdiğimi biliyorum. Her çarptığımda yavaşlamam gerektiğini hatırlıyorum. Ve biliyorum bu ayağı topal zamanlar da boşuna değil. Pişeyim diye.. Pişeyim de kendi yollarımı kendim çizeyim diye. Çiğ kalmayayım diye. Bütün bunları biliyorum. Koşulsuz, nedensiz sevebildiğimi öğreniyorum. Güçle doluyorum. Sevmek sevmektir. İçim sakin.. Yeni.. yeni.. yeni..

Dileklerimi diledim. Hıdırellez bir kavuşma gecesi, ben hikayenin biraz bu kısmıyla ilgileniyorum. Umut var diyorum. Hep umut var. Teslim olduğumu görüyorum.

2010-12-21T15:56:00.000-08:00

Hasta olsaydı onu görmeye gidebilirdim. elini tutardım, bana ne kadar üzgün olduğunu söylerdi ve biz yeniden birbirimizi çok severdik.

2010-12-13T15:26:00.000-08:00

"Ruhumu, korkumu, kırgınlıklarımı; hükmeder gibi gördüğüm ama aslında hakkında hiçbir şey bilmediğim bir dünyayla savaşma yeteneğinden yoksun olduğumu görüyor. "

bazen düş-tüğümde.

2010-12-13T15:18:00.000-08:00

odamı sallayınca içinden sen düşüyorsun. bazı zamanlar çok özlüyorum. hepsi senden kalan şeyler. paldır küldür herşeyi atarken artık hiçbir şeye dokunmuyorum odamda. sadece düzeltip yerlerini değiştiriyorum. hayatımın da öyle. özlüyorum. sonra geçiyor. sabah oluyor. sabah olunca hep bir işim oluyor. şarkılar da değişiyor. kış geldi. bugün seninle tanışmama 12 gün vardı iki yıl önce. iki yıl önce hayatımda herşey başka bir yerdeydi. şimdi bambaşka bir yerde. büyüyoruz. değişiyoruz. herşey bitiyor. yeniden başlıyor. ben özlüyorum. sonra geçiyor. senden ayrıldığım için pişman da değilim üstelik. bir kez yaşadığım o şeyin bu kadar erken olması beni şaşırtıyor. sanki bundan sonraki tüm kışlar bomboş geçecek ve hiçbiri sana benzemeyecek gibi. zaman geçiyor. ben gidiyorum. çok az kaldı. iki kış daha geçecek. sonra ben çok uzakta olmuş olacağım. bunları yazarken ne hissettiğimi bile bilmiyorum. bilmediğim çok şeyin arasında en çok seni biliyorum. seni biliyorum: varsın. varlığına inanıyorum. seni seviyorum ve özlüyorum. ama uzakta kalmak benim kaderim. hem de bile bile.

mekanla ilişkim pek karışınca.

2010-12-13T14:56:00.000-08:00

Şu noktada kendimle hem fikirim. Bazen seçtiğim bir yolda -ya da seçmediğim önüme gelmiş benim de üzerine binmiş olduğum bir yolda- karşıma çıkan insanlarda ve durumlarda olmadık şeylere sürükleniyorum. Bir şey olmayacaksa ben oradayım. Bir şeyin olacağı yerde ise uzun süre kalamıyorum. Bedenimi buna alıştırdım. Hayatla ortak paydamız bu. Olmayacaklarda ben varım, olacaklarda hep yol dışındayım. Bundandır demir atmak konusunda biraz yeteneksizim. Ya damir atamayacak bir liman buluyorum, ya da o limana asla demir atmıyorum. Böylece yerleşik hayata hiç geçemiyorum. Yarı sürgün yarı gezginim. Yoldayım hep. İnsanlarda da böyle mekanlarda da durumlarda da. O durum-mekan-insan üçgeninden birini henüz seçemedim. Kalamadım. Ya da kalamayacağım durum-mekan-insan oldu hikayede. Ve o hikaye bitmemek üzere kaldı. Kalıyor. Kalacak gibi hep. Benim iyi anlaştığım tek şey zaman. Zamanla gelenler zamanla gidiyor. Beynim hep temize geçiyor. Ama durduğum yerde olmuyor bu. Tam da ben o insan-durum-mekan üzerindeyken. İş üzerindeyken.

Yetmemek duygusu büyük tuzak. İnsanlar-mekanlar-durumlar yetmiyor. Mutluluğu nerede bulabileceğimle ilgili sorularım da yok. Artık sorularım çok az. Çünkü hepsi çok basit aslında; nefes almazsan ölürsün. Nefes alıyorum. Nefes almadığım zamanlarda ölüyorum. Öldüğümde de gidiyorum. Mekanlardan-insanlardan-durumlardan. Bazen de durmak, demir atmak istediğim bir insan-mekan-durum beni kusuyor. Git diyor. Gidiyorum. Böylece ömrüm yolda geçiyor. Gezdikçe kendime geliyorum. Hep bir seyahat hep bir yabancılık. Gitmek beni hayata bağlıyor. Hep gidebileceğini bilmek. Gitmek güzel. Kalmak zor. Şimdi heyecandan ölmek üzere olmam gereken bir zamanda, hep var olmak istediğim bir mekanda, durumda ve insanlarda heyecanlanmak için kendimi zorluyorum. Şimdi nereye gidiyorum bilmiyorum? Ne istediğimi sormuyorum. Ama gitmeme az var biliyorum.

bugün

2010-12-04T17:21:00.001-08:00

Bugünün insanı olmayı seçebilir miyim bilmiyorum. Bugünün insanı olmamayı seçebilir mi insan? Seçebilir elbet. Şehirlere yabancı olurken, dillere yabancı olurken, zamana da yabancı olabilir pekala. Ama ben bugünün insanıyım. Bu bir seçim mi bilmiyorum. Ya da seçimse ne zaman seçtiğim konusunda bir fikrim yok. İçimde hiçbir şeyin dolduramadığı, hiçbir şeyin yetemeyeceği bir boşluk var. Nerede ve ne zaman açıldığını bilmediğim bir boşluk. Bu yüzden asla mutlu olamayacağıma inandığım bir boşluk. Mutluluğun koparılıp atıldığı, bundan kaynaklı açılmış bir boşluk var. Sanki her gün biraz daha büyüyor gibi. Hergün biraz daha büyüyecek ve içinde kaybolacakmışım gibi. Günümüz insanıyım. Bugünün insanıyım. Bugün herkes böyle. Nereye dönmsem, kimi görsem mutsuzlukla karşılaşıyorum. İnsanların suratında çaresiz ölümü görüyorum. Ölümle doluyorum. Umutsuzlukla kaplanıyorum. Cilalanmış, pırıl pırıl ama dayanıksız bir mobilya gibiyiz. Hepimiz vitrindeyiz. Kendimizi deşifre etmeye meraklıyız. İnternet, sosyal paylaşım siteleri... Bunların hepsi bizim mutsuzluğumuzun aynası. Ego bir insanın mutsuzluğunun en büyük bileşeni. Homojeniz. Yaşadığımız dünyada herşey tam, biz eksiğiz. Savaşlarımız var, başarılarımız ve zaferlerimiz var, bulduklarımız ve kaybettiklerimiz var. Herşey var bu kez ama biz yokuz. Bugünün insanının tüm yokluklarının başında ve sonunda mutsuzluk var. Ben de bugünün insanıyım. Yetmiyor hiçbir şey. Herşeyin daha fazlasını istemeyi öğrendik bir gün bir yerde. İşte modern masallar hep böyle başladı. Başı olmayan, sonu gelmeyecek hikayelerimizi böyle yazdık. İçindeki tüm imla hatalarıyla.

2010-11-08T14:14:00.001-08:00

başka şeyler istedik. başka şeyler isteyebilirdik de. istedik. bulamadık. bedendik ve ruhtuk. ikisinin farkını bilemedik. bilebilirdik de. öyle oldu böyle oldu sonra ben beklemeyi, durmayı öğrendim. bekledim de oldu hayat rengini buldu.
sen bende olmayanı ben sende olmayanı isterken ne bulurduk. hiç. hiç olduk. iyi oldu, temizlik gibi. bizim bundan sonra senle susmamız gereken bir konu, karşılaşmamamız gereken bir kalabalık ve gitmemiz gereken yollar var. ben gidiyorum. sen çoktan gittin. senin yolun benim değil, benim yolum senin değil. aynı yolda asla yürüyemeyiz. yürüyebilirdik de aynı şeyi isteseydik. ama ben isteyecek kadar hesap yapmayı, kitap tutmayı öğrenemedim. senin öğrendiklerini ben benim öğrendiklerimi sen bilmiyorsun. ben seni bilmiyorum sen beni bilmiyorsun. iyi oluyor böyle. seni ve türevlerini bilmemem lazım. benim yolum başka. sizin oradan geçmiyor.
hatalar da yaptım. yapabilirim de. istediğim herşeyi yapabilirim. herşey kadar olabilirim. sen de herşey kadarsın, hepsi kadarsın. tümden gelip tüme gittik. fazlasıyla güme gittik. öyle oldu böyle oldu. kesiştik, deliştik. delindik. sen iyisin. sen iyi olduğunu sanıyorsun. herkesi de buna kanıyorsun. aslında çok kanıyorsun. yaraların bile yok. bunların hepsini sen yapıyorsun. ben sonra özledim ve bekledim. beklemeyi de özlemişim. bir nefes aldım, kaosun içindeyim. binlerce söz. artık büyüdüm, senle beraber hoşçakaldı onbeşyaş erkek çocuğu rolleri. hepsini attım. kocaman da oldum. kocaman da olurum. hepsini olurum herşeyi olurum. sen sadece kendin olursun. kötüleyen, kötülük ve mutsuzluk dağıtan. çünkü mutsuzsun ve herkes mutsuz olsun istiyorsun. bu seni biraz bencil yapabilir. yapsın da. çünkü bencilsin. hiç de mutlu olamayacaksın. neyse ne işte. oldu bitti geldi gitti. napalım ölecek değiliz ya. ben çok iyiyim. ben iyi olmakla mükellefim. sen öyle kal. ben bekledim, sonra oldu hayat da rengini buldu.

dört günlük birşey

2010-10-28T17:57:00.000-07:00

Çok az anımız var seninle. Herşey birkaç fotoğraf karesi gibi. Garip, neden bilmiyorum bir sürü şey biriktirdim. Çok zaman geçmiş gibi. Herkesin seninle ilgili birşey söylemesinden yoruldum. Senle ilgili kötü şeyler öğrenmekten de yoruldum. Çok yoruldum. Kısacık bir zaman bana büyük mutsuzluklar getirdi böylece. Hani şey gibi, annenin çok sevdiği bir yemeği çok az yapması gibi. Tadı damağında kalma durumu bu. Çok şey biriktiriyorum. Çok düşünüyorum. Belki bendeki boşluktan, belki sendeki yokluktan böyle oldu. Soru da sormayı bıraktım. Oldu. Napalım, olmalıymış. Anılarım olsun isterdim senle. Geçirdiğim uzun zamanlarım olsaydı herşey daha zor olabilirdi. Bile bile lades gibi birşey olurdu. Ama böylesi daha güzel oldu. Herşeye ve herkese tıkadım kulaklarımı. Bütün olup bitenlere de. Ben seni hep o dört günle hatırlamak istiyorum. Bana o dört gün boyunca baktığın gibi bakıyorsun hep. Ben seni hala ufak bir çocuk gibi biliyorum. Seni tanıdığımda doğmuşsun gibi. Öncesi yokmuş, sonrası olmamış gibi. Orada kaldı. Öyle kaldı kafamda fotoğraf. Kimsenin bozmasına da izin vermeyeceğim elimden geldiği kadar.
Hikayemiz bile diyemeceğim kadar kısaydı herşey. Bir hikayemiz bile olmadı. Belki de böyle olması gerekiyordu. Belki seni sadece iyi hatırlamam gerekiyordu. Seni yeterince kötü hatırlayan insan var. Ben iyi hatırlayanlardanım. Özlüyorum seni. Ama o halini. O halin bir daha gelmeyecek biliyorum. Senin "kötü çocuk" olduğunu da biliyorum. Umurumda değil. Beraber bir hikayemiz olmadı. Olmaması gerekiyordu, olmadı. Ama bir süre ben seninle ilgili hikayeler yazacağım.
Bir anı gibi herşey. Olağanüstü güzel, olamayacak kadar güzel bir anı. Öyle kaldı.
Bir vardı, bir yoktu. Belki en güzeli buydu.
Birgün bir yerde yolumuzun kesişeceğini de biliyorum. Biliyorum, birgün yüzyüze konuşucağız. Senle bir hikayemiz yok, bir geleceğimiz yok ama bir geçmişimiz var. Bir zaman geçecek ve yüzyüze geçmişimizi konuşacağız.
Kim ne derse desin, ben gördüm sende daha önce kimsenin görmediğini, ya da çok az kişinin görebileceğini. Hiç de canını acıtmadım, üzmedim seni.
Bir zaman geçecek ve ortak geçmişimizi konuşacağız seninle. Ben iyiyim. Ben iyi olmak zorundayım. Sen iyi ol.
Geçecek zaman sana huzur getirsin.
Aşık ol.
Güzel şehirlere git.
Lezzetli yemekler ye.
İyi para kazan.
Güzel işlerin olsun.
Güzel dostluklar kur.
Dostluklarını koru.
Her sabah mutlulukla uyan.
Kimseyi kandırma.
Mutsuzluğunu kendin yaşa.
Mutsuzluğuna ortak etme kimseyi.
Seni mutsuz edenleri hayatında bulundurma.
Mutsuz olduğun her yerden gidecek cesaretin olsun.
Gücün olsun.
Babanı sev.
Anneni sık sık ara.
Hastalanma.
Kimseyi çok sevme.
İyi seviş.
Sevmediğin birine dokunma.
Zamana inanma.
Yaşlanma.
Sarhoş ol.
İstediğin herşeyi istediğin zaman söyle.
Beni unutma.
Unutmak istediğin herşeyi unut.
Zamana inanma.
Gece hüzün dışında herşeyi getirsin.
Geceyi sev.
Güzel şarkılar söyle ve dinle.
İnsanları dinle.
İyi cümleler kur.
Sev ve sevil.
Beni hiç unutma.
Hayatı önemse.
Değer bul ve değer ver.
Beni asla unutma.

Belli bir zaman geçecek, şimdi geleceği konuşmamız lüzumsuz. Bir yere varamayız. Zaten bir yere de varmamlıyız. Geçmişinden getirdiğin mutsuzluklarına başkalarını ortak etme. Mutsuzluğunla kal, çöz, kurtul. Belli bir zaman geçtiğinde senle ortak geçmişimizi konuşacağız. Ben o günü bekleyeceğim. Ama seni beklemeyeceğim. Hayatıma devam edeceğim. Mutlu olmalıyım. Aşık olmalıyım. Çok gencim. Başarılı olmak zorundayım. Sevilmek zorundayım ve sevmeye ihtiyacım var.
Senle ortak bir zamanımız gelecek, ben o günü bekleyeceğim. Seni değil.
Hep bir anı gibi. Yabancılaştım biraz da. Başkasının bir hikayesiymiş ve ben defalarca dinlemişim gibi. Çok güzel bir filmi defalarca izlemişim gibi. Bana ait değilmiş gibi. Bana ait değilsin. Olmamalısın. Uzaktan izlemek daha iyi şimdi. Uzaktan izliyorum seni. Ortak bir zamanımız olacak. O zaman hepsini konuşacağız.
Şimdilik bir varmışsın, bir yokmuşsun.. Güzel bir rüyaydı. Sabahında "benim hayatımda böyle birşey olmaz ki" diyecek kadar büyüleyici. Gerçek olamayacak kadar olağandışı. Belki de en güzeli bu oldu. Yarım kaldı. Yarım kalmasıyla bende bütün oldu. Geri kalan yarımı ben tek başıma doldurabilirim. Çünkü bu ilkti ve sondu.

yani işte böyle

2010-10-17T15:51:00.000-07:00

hayatımın iki dönemi var. tesadüflere inandığım zamanlarım, tesadüflere asla inanmadığım zamanlarım. şimdi asla tesadüflere inanmadığım zamanlardayım. hayatta hiçbir şeyin rastlantı olmadığını düşünüyorum. yaşanması gereken herşey yaşanıyor. herkes geliyor, gidiyor. aklına bile gelmeyecek olayların arasında buluyorsun kendini. asla düşünmediğin birine aşık olup, dün aşık olduğuna bugün susuyorsun. olması gereken herşey oluyor. yolculuk böyle birşey. yolculuğa inanıyorum. bir de inandığım başka birşey var artık. yoluna çıkan herşeyi gör, hatta iste, şansını dene ama asla şansını zorlama. olmuyorsa olmuyor -abi büyüyorum- olmuyorsa olmamalı. en güzeli. çok renkli bir hayatım var. kormançormanımdoğrusu.

2010-09-26T15:09:00.000-07:00

Sanıyorum bu gece benim tarihim. Tam olarak bir tarih bu gece. 27,09,10. Binlerce söz, mekan, kişi, ses hepsi zihnimde dolanıp duruyor. Tam olarak ne demem gerektiğini bilmiyorum. Bildiğim tek şey bir tarih bu gece. Onlu yaşlarımın sonu, yirmili yaşlarımın başı. İki senenin biriktiği her şey.. Tümü anı. Her şeyi anlamaya çalışıyorum. Anlıyorum. Peki şimdi ben ne yapacağım?

7'in Bitirdin

2010-07-30T13:09:00.000-07:00

Acı hatıraların odasını terk ettim
Ötekine geçtim
Gözyaşlarım orda kaldı
Ne evlere sığıyorum ne sokaklara
Karşıdan karşıya geçerken
Havalara bakıyorum
Üstüne yürüyorum arabaların
Daha ne söyleyeyim
Bilmiyorum ki

Bu dudaklar artık seni öpmeyecek
Bu kalp senin için çarpmayacak
Senin için yaşamayacak, ölmeyecek
Senle aynı ağaca adını yazmayacak
Sen de gittin ya...

İçim boş
Odalar boş
Boşlukta yüzüyorum
Boğuşuyorum kendimle
Bir batıp bir çıkıyorum
Beni başka biri keser mi kesmez
Burda bir gün geçer mi geçmez
Yabancı yataklarda uyumaya mı alışayım
Elimden geldiği kadar yaşamaya mı çalışayım

Beni yedin bitirdin
Kırdın geçirdin
Böyle bitirdin

Çok çok çok kötü geçirdin
Burnumdan getirdin
Yedin bitirdin

Şu sıralar çok yalnızım
Kendimle konuşuyorum
Hüzünlü kitapları
Okuyup hüzünleniyorum
Sibiryadan beter bir yatak
Yattım mı başlıyor panik atak
Ağlıyorum sanıyorsun sadece
Ne uyku var ne dur durak
Sen kendine müslüman
Bu aşk değil bu tekme tokat

Beni yedin bitirdin
Kırdın geçirdin
Böyle bitirdin

Çok kötü geçirdin
Burnumdan getirdin
Yedin bitirdin

Her gece her gece
Ölünmüyor iki kere

Beni yedin bitirdin
Kırdın geçirdin
Böyle bitirdin

Çok çok çok kötü geçirdin
Burnumdan getirdin
Yedin bitirdin

Ev Oturması

2010-07-27T15:02:00.000-07:00

Temmuz da bitiyor. Yaz gidiyor yavaş yavaş. Gitsin. Bitsin. Eminönü'nde yağmura yakalanırsanız bir yaz günü sakın turistik bir kafede oturmayın. Türkçe konuştuğunuz için kendinizi çok değersiz hissediyorsunuz. Yapmayın. Alt geçitte onlarca insanla yağmurun dinişini beklemek daha güzelmiş. Ben yaptım, siz yapmayın. Hayatta da böyle kesin kurallara ihtiyacımız var. Onun öyle olmasını istemiyorsan böyle yap gibi. O kurallar var aslında. Herkesin herkesten duyduğu, üzerinde tecrübe yazan, çoğu zaman işleyen ama netice itibariyle herkesin kendi kendine varabileceği gerçekler. Hayat çok sınırlı aslında. Çok temel kurallar var. Yağmur yağdığında kapalı bir yerde durmak gibi; eğer ıslanmak istemiyorsan. Ya da acelen varsa evde oyalanma; eğer gitmen gereken bir yer varsa. Deneyip de bulduklarımız, deneyip de bulamadıklarımızın yanında duruyor oysa. Hepsi yanyana. Hayat çok sınırlı. Neler yapabilirsin ki en fazla? En fazla ne kadar ıslanmadan durabilirsin yağmurda. İstanbul gibi çileli bir şehirde yaşıyorsan geç kalmamak gibi bir lüksün yok hiçbir yere. Bunlar da temel kurallar. Her kuralın bir panzehir kuralı var. Onun yıkılması için mutlak bir neden var.
Kural Bir: Zaman geçer. Zaman hızla akıp geçer hem de. Fark etmeden, hissettirmeden notasından şaşmayan deneyimli bir orkestra gibi usul usul geçer. Eğer zamanla bir problemin varsa, onu yakalamak ve içinde kendine yer bulmak istiyorsan; evde oturup beklememelisin. Çünkü bilinir ki evde geçmiyor zaman. Ev saatiyle yerel saat arasında birkaç yıllık bir fark var. Evde zaman hep birkaç yıl geride. Zamanın içinde kendine bir yer arıyorsan dışarı çık. Zamanın Dünya'nın yerel saatiyle bir olduğu, aynı anda attığı tek yer dışarısı. Evden dışarı.
Evden dışarı çıkacak mecalim yok. Günlük "ertlemelerime" geçen her günle bir yenisini ekliyorum. Yarın giderim dişçiye gibi cümleler günlük mecburiyetlerim oldu. Fark edemediğim şey ise, benim yarınımın dışarının yarınına eşit olmaması.
Kural İki: Eğer gelecekle ilgili kaygıların, yapmak istediğin şeyler varsa üstelik bunlar çoksa evde oturma. Çünkü evin geleceği yok. Hep bir mışlı geçmiş zamanda kalarak gelecek planları yapılmaz. Romancılar bile romanlarını evde yazmaz. Dünya zamanıyla bir tutmak için kalemini sokağa çıkar, zamana karışır. Evden çık.
Aslında sıkıntılı günler yaz ayları. Hiç öyle yaz, plaj, alkol heyoo kafası değil. Yaz aylarında zaman yavaşlıyor. Aheste aheste yayılıyor etrafa sıcaklık, nem. İnsan ağırlaşıyor. Boşuna demiyorlar yaz şişkinliği diye tombik kadınlar. Yaz şişiriyor. Bu yavaşlığın etkisine girilmeyegörsün. O zaman kolunuz asla kıpırdatılmaması gereken bir cisim oluyor. İp üstünde yürüyen cambaz gibi büyük bir dikkatle kıpırdatmıyorum kolumu. Yaz ayları erteleye erteleye geçer. Erteledim erteledim Temmuz'u bitiriyorum. Ağustos'a şimdiden selam olsun. Daha fazla yazamayacağım sanırım, parmaklarım yoruldu (!)
Bildiğim ve asla uygulamadığım kurallarım ve ben evdeyiz. Bekleriz.

Bir Baltaya Sap Olamayacaklardan mısınız?

2010-07-16T15:39:00.000-07:00

Aklını bir yere koymuş sonra kaybetmiş, yine bir yerlerde aklını -ya da ona benzer bir şeyi- tekrar bulmuş veya yine kaybetmiş biriyim. Hani ilk okulda "zeki ama çalışmıyor, çalışsa yapar" dedikleri çocuk var ya galiba o benim. Bazen kendimin böyle biri olduğunu farkedip çok bozuluyorum. Biri bam telime dokunmuş gibi geliyor. Ama öyle. Ama -ki ben her zaman kabul edip yola devam etmekle ilgili cümleler kurup, bunu sadece yazıda bırakmışken- bunu bir türlü kabullenemiyorum. Kafamı bir yere koyuyorum, sonra rahatım kaçıyor hoop başka yere gidiyorum çoğu zaman farkında dahi olmadan. Denemediğim olay kalmadı sanırım. Sanatın her dalıyla bir yerlerde bir şekilde haşır neşir olmuşluğum var. Sonra hep bir vazgeçiş, geri dönüş "cık hayır ben bunu yapmak istemiyorum galiba" deyiş var. Hayatım başlayıp yarım bıraktıklarımla dolu. Otuz yaşıma geldiğimde başlayıp yarım bıraktığım bir hayatım olmaz umarım. Çünkü teoride birçok şeyle ilgili olup, denemek güzel bir şeymiş gibi görünse de pratikte hiç öyle değil. Yıpratıcı. Herşeye yeteneğim var galiba benim derken, çok yeteneksizim sanırım bankacı olmalıyım da diyebiliyorsun. Git-geller yorucu. Başlayıp yarım bıraktığım kurslar, atölyeler, okullar, işler.. Yirmi yaşımı bitirmeye hazırlandığım şu galiz yaz günlerinde farkediyorum ki başlayıp yarım bırakma limitimi tamamen doldurmuşum. Sanırım artık başla-bitir sürecine girmeliyim. Çünkü herkesin "bu çocuk ne olacak acaba" (yarı acıyarak, yarı kınamayla) cümlesinden sıkıldım. Pratikte çok söylenip, teoride ne yalan söyliyeyim haklı kadıncağız diyorum. Tam bir şeye başlıyorum ve devam edip sonunu getirmek üzerine emin kararlarla alıyorum. Pat kendi önüme başka setler koyuyorum, kendi kendimi engelliyorum. Aman zaman geçmesin, hayat bu kadar hızlı akmasın diye evhamdan evham seçerken öte yandan Pazartesi olsun başlayacağım diyorum. Pazartesi başladığım "herşey" Salı bitti. Tekrar başlamak için hep bir sonraki Pazartesi'yi seçtim. Tembelim çok. Ve sabırsız. Hem karnım doysun hem pastam dursun bir insan olduğum gerçeği bazen rüyama giriyor. Ne yapmak istediğime eminim aslında. Eminim de nasıl yapacağım kısmında şüphelerim var. Sabrım yok. Hemen olsun bitsin istiyorum ve bu isteğim o kadar ağır basıyor ki hemen olup bitmeyince o zaman toptan bitsin deyip geri adım atıyorum. Onu mu yapsam bunu mu yapsam sürecimin bittiğine şükrederken bir de farkettim ki; peki ben onu nasıl yapacağım? sürecine girmişim. Bu daha kötü sanırım. Öyle mi yapsam? Yok. Böyle mi? Yok.
Haydi bir şeyler olsun, birkaç şey üst üste güzel geçsin. Güzel güzel hikayelerim olsun ve ben bunla ilerliyeyim. Biz bir baltaya sap olamayacaklar hep bir ivme arıyoruz. Hep bir baltanın gelip bize çarpmasını "aa bak sap oldum" demeyi bekliyoruz. Beklemekle geçmiyor ama hayat. Durup kalıyor öyle. Yapmak istediğim çok şey var ve bu uğurda harcamam gereken çok mesai var. Ve kendime ait bir eve, istediğim zaman çıkıp gidecek kadar paraya ihtiyacım var. O zaman bir sap olacağım galiba. Bunun için çalışmalarıma hız vermeliyim. Yaşıtlarım ve etrafımdaki insanlardan hep başka birşey istemek sanırım benim sorunum. Tiyatro okuyorum ama yazar olmak istiyorum. İşte hayatımın genel özeti bu sanırım. Bu durum beni ürkütürken bazen de çok güldürüyor. Tiyatro okuyup kim sosyoloji yüksek lisansı yapmak ister? Böyle biriyle tanışmak istiyorum. Galiba kendim gibi arada kalmış, sap olacağı o günleri sabırsızlık içinde bekleyen başka yarım akıllılara ihtiyacım var. Bir yerde bir şekilde karşıma çıkmalarını umuyorum.

Geçmiş Yaz'lar

2010-07-16T15:29:00.001-07:00

Mevsimlerden yazdı ya da kış. Belki bahar. Yüzümüzde ter vardı veya yağmur taneleri. Henüz gözyaşı değillerdi. Bir kaç masum su tanesi. Sonra büyüdüler. Akar oldular gidenin ardından. Gidenler ağlatır. Giden gitmiştir ve kalan artık gidenin yarısıdır. Hep yarısı kalır içerde. Giden gider ama. Onda kalmaz birşey. Kalanda kalır tümü. Belki yarısı.
Günlerden Cuma'yadı veya Pazar. Birileri gitti, birileri kaldı. Üzerinden uzun bir zaman geçti. Aylar veya yıllar. En kötü ihtimalle günler. Unutmak zor, hatırlamak kolay. Yaşananlar, yaşayanın verdiği değer kadar kalır hatırda. Geride kalan hatırlar. Giden unutmuştur çoktan. Giden temizler hafızasını, kalana bırakır hepsini. Ne bir eksik ne bir fazla.
Bir çocuk gitti aylar önce, veya haftalar. En kötü ihtimalle günler. Üzerinden ne kadar vakit geçerse ihtimal o kadar güzel. Zaman -hiç sevmediğim ve asla sevemeyeceğim. - bu kez dosttur kalana.
Zaferi kazanan kalandır. Eğer bir savaş varsa ortada. Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin.
Giden kolayı seçmiştir. Kolaydır gitmek. Ardında bıraktığınla, aklında kalan birbirine eşitse,kolaydır gitmek. Gitmek kolay.
Zor olan kalmak. Beklemek, durmak zor. Durup beklemek zor zamanı. Geçerken alsın götürsün birşeyleri diye. Kalanlar kalacaktır zaten kalanın içinde. Onun an olup çekip gitmesi zordur. Hatta imkansızdır belki.
Zamanla tükenir herşey. Zamanla azalır. Yok olmaz ama. Üzerinden bir yıl geçse de. Üzerinden bir ömür geçse de zor kalan olmak. Gitmek kolay. Kolayı seçmek kolay.
Giden gitmiştir ve artık kalan gidenin yarısıdır bundan böyle. Bir çocuk gitmiştir bundan aylar önce.
Gidenler kolay olanı seçmiştir. Kalıp sevememiştir. Savaşamamıştır. Eğer bu bir savaşsa. Kalan onu hep hatırlar iyi veya kötü. Unutmaz kalan. Giden unutulmaz. Yanında kalan biraz karmaşa, biraz yalnızlık, biraz soyutluktur. Ve tabii gidenin yarısıdır.
O çocuklar hep gittiler. Onlar çocuktular minicik elleri, minicik gözleri ve minicik kalpleri vardı. Hep çocuktular. Kalanlar büyür sonra, çünkü gidenin yarısı artık içindedir. Bir buçuk beden taşır bundan böyle. Yarım kat daha hatıra, yarım kat daha acı, yarım kat daha gözyaşı. Giden gider. Kalanlar artık kalandır. O kadar kalmıştır ki o anda, gözlerini kapar hayata.

Duran Yaz

2010-07-16T14:49:00.000-07:00

Zaman bazen durur gibi olur. Bazen hiç akmadan, değişmeden geçip gider. Geçip giden günleri farkettiğimizde zamanın da geçtiğini farkederiz. Zaman bazen evrende asılı kalır. O orada dururken işler burada daha anlamsız ve daha anlayışsız ilerler. Zaman bazen peşinden koşup yakalamaya, dizginlemeye çalıştığımız bir at iken bazen de dingin bir su gibi.
Benim suyumun dinginleştiği zamanlar hep yaz aylarına gelir. Yaz ayları bitmeyen günler, değişmeyen haberler ve kulakta aynı kalmış bir şarkı gibi.. Zamanın durup dinlendiği zamanlarım yaz ayları. Bir bilgelik, bir sakinliğe bürünmüş bu ayları sevmiyorum. Sakin ve sinsi geliyor yaz günleri. Hiçbir şey anlamadan, değişenleri farketmeden, kaçıp giden günleri bilemeden bir bakmışsın Sonbahar gelmiş. Unuttuğun faturaları toptan ödemek gibi.. Geçen zamanın ceremesini çekmek gibi Sonbahar. Yavaş yavaş değil. Durup bakarak, zamanda küçük kavisler yakalayarak da değil. Hoooop "bir zaman sonra" dizi/filmlerde bir sonraki sahneye geçerken "bir yıl sonra" yazar ve karakterlerin ve hikayenin değiştiğini, kiminin yaşlandığını, kiminin öldüğünü anlarsın peşpeşe gelen sahnelerde işte onun gibi. Yaz'dan Sonbahar'a geçiş tam da böyle benim için. İstanbul sıcağını üzerime yıktığı rehavetten midir, vıcık vıcık şehrin kargaşasından mıdır bilmiyorum ama bu zamanlar bana hep "hiçbir şeyin olmadığı/hiçbir şeyin olamayacağı günler" gibi geliyor. Oysa öyle değil. Yaz'ın da zaman geçiyor. İyi kötü şeyler oluyor, hayat akmaya yeni insanlar gelip gitmeye devam ediyor. Ama işte bir şey -neyse o bilemiyorum- bunların hepsini görmezden gelmeme, görüp de gözümü yoracak mecal bulamamama neden oluyor. Şu zamanlarda iyi-birkaç-birşey bekliyorum. Bekliyorum ki tekrar zamanın aktığına, hayatın değişebileceğine inancım devam etsin. Zaman durmuşken ben pek iyi olmuyorum. Büyüdükçe bunu anlıyor, Yaz aylarından daha çok uzaklaşıyorum.

Yabancı-lık

2010-07-15T17:13:00.000-07:00

Yaşadığın ülkede başkası olmak, başka bir ülkede yabancı olmaktan daha zor. Sokaklarında yürüdüğün şehrinde başka levhaları farketmek, başka binaları beğenmek kadar sırdan bu ayrım. Dünya büyüdükçe hangi şehirde olursan ol ortak bir dile sahip oluyorsun. Zaman hızlandıkça dünya büyüyor. Zaman daha hızlı akmaya, günler daha çabuk geçmeye başlıyor. Bu hızın içinde de hemen herkesin kulağına aynı müzik, aynı sözcük, aynı olay takılıyor. Dünya büyürken günlerimiz küçülüyor. Hepimiz aynı şehrin yabancı sakinleri oluyoruz hızla. Dünya'nın bir parçası olmaya, hızla geçen zamana ve gündeme tutunmaya çalıştığımız bu yüzyılda yabancılaşıp başkalaşmamız en büyük çelişkimiz. Herkesin bir fikri var. Ama zaman o kadar hızlı akıyor ve öylesine hazırcı oluyoruz ki bütün fikirlerimiz televizyonda gördüklerimiz ya da sabah işe/okula giderken otobüste duyduklarımızdan ibaret oluyor. Bu sebeptendir ki fikirlerimiz yarım yamalak. Bilgi edinmeden fikir sahibi oluyoruz. Zamanın hızı bizi bilgi edinmekten alıkoyuyor. Ya da buna sığınmaktan başka şans vermiyoruz kendimize. Yarım yamalaklığımız aslında bizi başkalaştıran. Fikirler ayrıdır, bilgi tektir.
Sosyal belleğimizin hızla yinelendiği bir yüzyılın hızlı yaşamaktan ve hızla tüketmekten mükellef insanlarıyız. Böyle başkalaşıyoruz. Hızlandıkça geriye dönüp bakmaya korkuyor, bastırıyor ve neticede en olası şeyi kabul edip unutuyoruz. Kimimiz unutmuyor. Zamanı bir adım geriden takip etmek zorunda kalıyor. Öylesine hızla geçiyor ki günler, dün evet dediğimize bugün de evet demek için bir adım geride kalmak zorunda kalıyoruz. Daha geride kalanlar var, biraz daha geride kalanlar var. Tam bugünde olan tüketip unutan, hıza ayak uyduran, gündemden bazı başlıklarla sosyal hayata tabii olanlar var. Bir zaman ileride olup gelecekle ilgilenenler var. Aynı yüzyılın başka zamanlarında yaşayan insanlarıyız. Başka düşünmek bizim kaderimiz. Başka anlamak, başka yorumlamak zorunda kalıyoruz. Birbirimizi bu zorluğun içine itiyoruz. Her şeyden haberimiz var. Her şeyden haberimiz olmak zorunda olduğu için "bir şeyi bilmiyoruz". Her şeyin, değişen-gelişen farkına varmaya çalışırken, bizden bir zaman geride ya da bizden bir zaman ileride yaşayan insanların kendi kimliğimize mıhladığı süzgeçle farkına varıyoruz/varamıyoruz.
Günlerdir "Türkiye Türklerindir" yazan pankartları ve standlarıyla İstanbul'un hemen her semtinde karşıma çıkan genç insanlar var. Gelecek zamanla ilgili fikirleri var. Gelecek zamanda olmasını istedikleri şeyler var. Geçmiş zamanda olup biten, kimi büyüklerinden duydukları şeyler var. Irkçılık ve milliyetçiliğin ayrılma noktası hakkında fikirleri var. Öte yandan Türkiye'de arı ırkın kalmadığı -dünyada da hemen hemen böyle- hakkında bir fikirlerinin olup olmadığını sorguluyorum. Onları sorguluyorum ve onlardan ayrılıyorum. Onları "başka" sıfatına koyuyorum, kendimi başkalaştırıyorum.
Yabancılık düşünceyle başlar. Bir başkasından "başka" düşünüyorsak onun için el oluruz. Aynı dili konuşup aynı şeyi anlayamamak, farklı dilleri konuşup aynı şeyi anlayamamaktan daha hüzünlü. Anlamamak, anlayamamak, anlamak istememek hüzünlü. Dünyanın her yerinde toplumsal kimlik üzerine tartışmalar yapılıyor. Toplumda ötekileştirmek, sindirmek ve değiştirmek üzerine yapılan her politika her kesim tarafından eleştiriliyor. Bizim gibi farklı görüşte ve farklı algıda insanların ezici çoğunluğu belli başlı bölümlerini oluşturduğu toplumlar marjinalliğin sınırlarını yokluyor. Hepimiz başkasını, sonra kendi içimizdeki başkasını, sonra onun özündeki başkasını yaratıyoruz. Zaman hızlanmışken başkalaşanlar da başka başka zamanlarda, başka başka ayrımların sahibi oluyorlar. Hepimiz kendi içimizde sınırsız başkaya bölünüyoruz. Çağımızın hastalığı yaftalamak.
Dinler tüm güçlerini mezheplerle yıkmış, diller lehçelerle, İmparatorluklar milletlerle. Çoğalmaya başladığımız anda bitiyoruz. Kendi içimizde bölünürek çoğalmak, birbirimizi etiketleyip yabancılaştırmak kendi sonumuzu getiriyor. Tarihe sımsıkı sarılıp hala Osmanlı'nın peşinde olan da Avrupa Birliğinin ülkemize getireceği sınırsız iyilikten bahseden de aynı neticede tökezliyor. Bugünde yaşayan, al-tüket-at hayatı yaşayanlar da tökezlemeye mahkum olanlardan. türk-kürt-eşcinsel-kadın-laz-ermeni-tiyatrocu-yazar-kemalist-islamcı-ilerici-gerici-sosyalist-faşist-zengin-yoksul gibi milletlerin fertleriyiz. Hepimiz daralan dünyanın, hızla akan zamanında yolunu arayan, ararken diğer yolları kapayan çocuklarıyız.

2010-06-18T16:33:00.001-07:00

Uyuyup uyansak ve her şey bitmiş olsa. Her şey bitmiş, sıfırdan başlamış olsa. Bir sabah uyansak ve geri kalanını hiç bilmesek.
19.06.2010

2010-06-18T15:35:00.000-07:00

İçimde büyüyen, kocaman olan bir mutsuzluk var...
19.06.10

birtakımşeyler

2010-06-15T16:40:00.001-07:00

Eskiden hep zamana ihtiyacım var derdim. Zamanın geçmesine, geçerken her şeyi düzeltip temizlemesine ihtiyacım vardı. Şimdiyse zaman hariç her şeyin geçmesini istiyorum. O kadar tembelim ki. Yüz yaşında gibiyim. Kolumu kaldıracak derman bulamıyorum çoğu zaman. Benim esas sorunum hayatımda bir şeylerin düzelmesi ve iyiye gitmesi için hep bir iteleyen güç beklemem. Hep iyi birşey olsun diye beklemem başlamak için. Oysa en çok kendim biliyorum ben-yapmazsam-hayat-bakmaz. Kalkmadan yürüyemem. Ama bu tembelliğimi ve üzerimdeki ölü toprağını atamıyorum bir türlü. Şanssız bir insan olduğuma inanıyorum fakat biliyorum ki çoğu zaman şansızlığımı kendim yaratıyorum. Ben-yapmazsam-hayat-bakmaz. Bir kalkmayı denemeliyim artık. Biraz şans dilemeliyim kendime.. Yoksa yirmili yaşlarım böyle bir-baltaya-sap-olamadan geçip gidecek.
Galiba o kadar çok istiyorum ki hayattan, o kadar çok beklenti içindeyim ki; birşeyler zor geliyor. Beklenti içinde olmakla durup beklemeyi ayırt edemiyorum.
İşin en kötü tarafı da bunun farkında olmam. Bile bile lades yani. Şansımızı kendimiz yaratıyoruz biliyorum. Peşinden koşmadan gelmiyor hayat ayağına. Önce kalkmalı, sonra da koşmalıyım. Belki bir yerlere, belli bir zamanda beni bekleyen başka bir hayat vardır. Değişmeliyim çok. Daha çok.

Devam

2010-06-15T05:41:00.000-07:00

Hayatım birşeylere ara vermek -sonra kaldığım yerden devam etmekle geçiyor. Bunu farkediyorum. Sık sık. Ama sonra yine unutuyorum.. Ve kaldığım yerden devam ediyorum. Bu beni hem yoruyor, hem de hayatımı kolaylaştırıyor. Ara vermeyi bilmeli. Ama hatırlamayı, devam etmeyi de bilmeli.
Hayata ara vermek riskli. Zaman -ki kendisini çok severim- acımasız. Hayat da öyle. Buraya en son aylar önce yazmışım. Birkaç ay öncesinde de ay-da-yıl-da-bir yazı girmişim. Ama yazmaya devam ettim. Hep yazdım. Yazmaya ara vermedim -hayata ara versem de- Oyunlar yazdım. İki oyun bitirdim, bir tanesi de yolda. Bir de roman uyarlaması yaptım. Yazmaya ara veremedim.
Ama hayatımda ara vermek istediğim çok şey -insan,zaman,kurum,durum- var. Ara vermek bazen bir şeyleri kolaylaştırıyor. Öte yandan sonu belirsiz bir yola da çıkıyorsunuz farkında olmadan ya da olarak. Bu da ara verdiğin şeye -insan-zaman-kurum-durum- bağlı. Bir kere ara verdin mi geriye dönüp baktığında göremeyeceğin kadar uzakta olabiliyor ara verdiğin. Arana, ara koyduğun şey. Sonra dönüp arana arana bulmak, bulamamak, bulup da anamamak var.

Ara zor.

Bir kez zaman-mekan-kişi-kurum-durum koydun mu arana geri dönüş hep riskli. Çünkü arana koca bir zaman koyuyorsun aslında. O zamana geri dönmek, geri anmak da zor zanaat. Ben yapamam sanırım. Yapamıyorum da. Ara verip devam ettiğimi sanıyorum. Oysa öyle değil. Her arada baştan başlıyorsun. Ya acemice debelenerek, ya da taptaze temizlenerek. Ara veremiyorsun yani hiçbir şeyde. Başa sarıyorsun, zaman hariç her şeyi.
Buraya ara verdiğimde, ablamın ikinci bebeği oldu. Adı Ekin. Dünyanın en güzeli şeyi şimdi bizim ailede. Abim sözlendi. Evlenecekmiş, çok kararlı. Üçüncü sınıf oldum. Ülkenin en sağlam tiyatrosunda çalışmaya başladım. Daha çok yazdım. Yazıyla amaçlarım, yollarım değişti. Hayatıma girenler oldu, çıkanlar oldu. Dost edindim dost kaybettim. Barıştım, savaştım, seviştim geri geldim.
Buradayım. Eski bir dostu görmüş gibiyim. Aradan sonra bir baktım, her şey başa sarmış. Bir bakmış en baştaymış.

Merhaba.

Meleba Blog

2010-06-15T05:38:00.000-07:00

Verdiğim uzuuun arayı kapatacağım. Buraya yazmaya devam edeceğim. Bu sabah farkettim de çok özlemişim.
Çok sevgi.
Neon

2010-03-03T14:23:00.000-08:00

Okula gitmek artık her anlamda bir kabusa dönüştü. Sabah yedide kalk. Yatakta fazla vakit kaybetmemeye çalış, kahvaltı yapmaya çalış ve evden çık. Geç kalacağına inancın sağlamsa metrobüse bin, yoksa motorla geç. En azından otobüste uyursun. Okula git, derse gir. Birbirinden yeteneksiz insanı sahnede izleyip vakit kaybet. Ben burada napıyorum diye sor. Kral Lear'ı anlamaya çalış. Sana doksandört yaşındaki bir adamı oynatmaya çalışan hocanı anlamaya çalış. Mesleğinde herhangi bir adalet ve ahlak kavramının olmadığını kabullenmeye çalış. Görmek istemediğin insanları görmemeye çalış. Kantine fazla gitme. Uzun süre çadırda oturursan tabii ki halüsinasyon görürsün. Senden nefret eden insanlara zorla selam verme, sevmediğin insanları seviyormuş gibi yapma. Çalış, çok çalış. Niye çalıştığını sorma. Okul bitince napıcam diye sorma. Hocaya soru sorma. Her şeyin doğruluğuna inan. Provada herkesle muhattap olma. Ortalıkta fazla gezinme. Kimsenin ağzının payını vermeye çalışma. Rolüne itiraz etme. "Peki neden böyle?" diye sorular sorarsan kötü olursun. Kötü olma. Arkadaşına yalan söyle, tiradını beğen. Belirli zamanlarda belirli insanlara çok yeteneklisin de. Eve döndüğünde hiçbir şey düşünmemeye çalış.

Ufak Notlar

2010-01-12T15:24:00.000-08:00

Bir sonraki gün ne yapacağımı biliyor gibiyim. Bir sonraki gün de. Geçmişi unuttum oysa. Tamamını. Bu gece oturup "dün" ne yazmışım onları okudum. Okudukça kendimi hatırladım. "Dün" yazdıklarımı okumak fotoğraf albümü karıştırmak gibi benim için. Yanımda kimler olduğunu, saçmının ne şekilde olduğunu, giydiklerimin, bildiklerimin ne olduğunu görmek gibi. Oturdum ve bir çoğunu okudum. "Öğrendim" diye başlamışım veya bitirmişim bazı cümleleri. Oysa öğrendiğim tek şeyin sebretmek olduğunu görüyorum bugün. Zaman acımasızca sabrı öğretmiş, beklemeyi. Sabretmemek istiyorum artık. Sabırdan sıkıldım. Ama sebretmeyecek kadar güçlü olsaydım eğer, zaten sabretmezdim. Hala o kadar zayıfım. Hala o kadar küçük. Hayatta bitmesini istediğim o kadar çok şey var ki. Bitsin artık diye kurduğum binlerce cümlem var. Bile bile ladesim de umurumda değil. Keza zamanın geçmesini hiç istemem. Eskimeyi istemem, yorulmayı, bunamayı. Kafamın karışık olmadığı bir süre zarfını bulamıyorum "eski fotoğraflarda". Belki de değişmeyen tek şey bu.

2009-11-09T12:49:00.000-08:00

O kadar çok zaman geçti ki "her şey"in üzerinden. Her şey değişti. En çok ben değiştim. Evet çok değiştim. Yaptığım tüm saçmalıklar, inançsızlıklarım, güvensizliklerim hepsi bitti. Değiştim. Kendimin bile inanamayacağı kadar çok. Kısa bir süre sonra tekrar aynaya bakacağım. O zaman ilk kez kendimle tanışacağım. Artık kim olduğumu, neler yaptığımı ve neler yapabileceğimi biliyorum. Eksiklerim ve fazlalıklarımla kendimi değiştirdim. Bu güçle uyanıyorum her sabah.

Siyah

2009-10-29T05:33:00.000-07:00

Siyah 09-10

Olsa-k

2009-10-29T05:14:00.000-07:00

Geceleri güle ağlaya yazsak. Oyunlar oynasak akşamları. Gece yarıları bir şarap şişesinin dibinde, söken şafağın koynunda yatsak. Gündüzleri çimenlerde otursak, şehrin hiç bilmediğimiz, bilip de gitmediğimiz semtlerini dolaşsak, yolumuzu kaybetsek. Tramvaya binsek sonra. Neden bindiğimizi bilmesek. Tam da Sultan Ahmet'e geldiğimizde pişman olsak. Nereye gidiyoruz biz desek. İnsek sonra. Turistik bir kafede çok pis kazıklansak. Buna katıla katıla gülsek. Akşam oyundan önce dinlensek. Müzik dinlesem ben. Ne bileyim mesela Edith. Sen kitap okusan. Ben sesimi açsam. Annem arasa açmasam. Onu çok özlesem ama. Ağlasam arada. Oyun olsa, bitse içimde garip bir hüzün kalsa. Parlayan gözlerle baksan bana. Çiçeklerimiz olsa. Sulamayı unutsak, kurusa. Sonra bunun için suçu birbirimize atsak. Sabah yediğimiz kazık yüzünden akşam şarap alamasak. Hiçbir zaman çok paramız olmasa. Ödemeyemediğimiz faturalarımız, kavga ettiğimiz ekstrelerimiz olsa. Geceleri yazsak yine saçma sapan. Kalabalık bir teras akşamında çay, sigara yapsak. Ama sadece o gece. İkimiz de sigarayı bırakmış olsak. Sonra öpsem seni uyumadan. Güzel rüyalar görsek.. Sonra sabah olsa, kedilere mama versek, tramvaya binsek...
Kırmasan sen beni hiç. Ben seni anlamaya çalışsam. Surat asmasak, gönül koymasak. Daha anlayışlı, daha şefkatli olsak. Yaşlansak, önce kimin öleceği konusunda iddaaya girsek. Hayatım hiç de fena olmazdı hep böyle olsa. Olsak, olsan.

Kış Gelir

2009-10-29T03:11:00.000-07:00

Uzun zamandır ilk defa hafta ortası bir gün evdeyim. Dışarısı soğuk, yağmur var. Pencereyi açtım. Üşüdüm. Üşümeyi özlemişim, ama yine de kapadım pencereyi. Kışı seviyorum. Yavaşlığını, boşluğunu, hüznünü ve yalnızlığını seviyorum. Kafamın içindeki binlerce sesle beraber odamdayım. Yalnızım. Düşünmeye, bir yol bulup çıkmaya ihtiyacım var. Ama o kadar yorgunum ki düşünmenin külfeti ağır geliyor. Düşündükçe bulmak, buldukça kabullenmek, kabullendikçe daha da yorulmaktan korkuyorum. Hep böyle mi olacak diye soruyorum. Bir tarafım hep yere daha yakın, gözlerini açmaya korkak. Zorluyorum, ama olmuyor. Kimse anlamıyor sıkıntılarımı. Etrafımın duyarsızlığı, benim duyarmak adına başarısızlığım yetersiz kalıyor. Artık etrafımdan da bir şey beklemiyorum. Beynimi kemiren neyse işte, benim. Bende kalacak. Benle kalacak. Yapmam gereken tonlarca şey arasında şu hüzünbaz, sonbahardan kışa tıklayan günde kalmak, günü uzattıkça uzatmak istiyorum. Küçüldükçe küçülmek istiyorum.
Değişse artık bir şeyler. Ben değişsem, telaşlarım kalsa bugünde.

"to be or not to be" dedikleri şey aslında..

2009-10-28T15:52:00.000-07:00

Olmak ya da olmamak diye başlayan meşhur Hamlet Tiradı aslında yokmuş. Yokmuş derken komple yanlış bir çeviriymiş. Düşündüm.. Düşündüm ve ikna oldum. Olmak ya da olmamak değilmiş doğurusu; var olmak mı yok olmak mıymış. Kesinlikle böylesine inandım. Neden diye soran olursa derdini anlatmaya çalışan şekspir misali çok pis kafa ütüleyebilirim. Ama heyecan verici. Ya da ben çok sıkıcı bir insan olmaya başladım, bilmiyorum. Devamını yazayım da tam olsun.

Var olmak mı yok olmak mı. Bütün sorun bu!
Düşüncelerimizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına,
Yoksa diretip bela denizlerine kaşı
Dur, yeter! demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine,
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altından inleyip terlemek,
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden,
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
Ama sus, bak, güzel Ophelia geliyor.
Peri kızı dualarında unutma beni,
Ve bütün günahlarımı.

2009-10-24T13:03:00.000-07:00

Yeniden hissetmeye ihtiyacım var. Heyecan duymalıyım. Erken veya geç başlayan günler, erken ya da geç bitiyor. Günler başlıyor ve bitiyor. Aylardır günlerim demir atmış durumda. Hayatım da öyle. Hissizleştim. Garip bir Mark Ravenhill karekteriyim. Uzun zaman oldu. İçimde hiçbir şey tutamıyorum veya içimden hiçbir şey bırakamıyorum. Heyecanım yok. Hiçbir şeye uzun uzun sevinip üzülemiyorum. Yüzeysel duygulardan sıkıldım. Arkadaşlarımı yeterince sevmiyorum, özlemiyorum, yanlarında keyif almıyorum. Sıkılıyorum.
Evimde hiçbir sorunum olmamasına rağmen huzur duyamıyorum. Hele ki okulda. Şu dönem hissettiğim en keskin duygu okulumdan nefret edişim. Bölümümdeki insanların büyük çoğunluğu varlıklarıyla beni huzursuz ediyorlar. Salaklar. Gerçekten. Okulumdaki hemen herkesten daha az ya da daha fazla salak değiller, ama salaklar. Tiyatro okuyorlar (!) ama milliyetçiler, ayrımcılar, ırkçılar, saldırganlar, kompleksliler, faşistler, cahiller, ot kafalılar, mallar.....
Okulda bir deprem olsun ve yüzde seksenimiz ölsün. Nolur. Mümkünse bu deprem okulumuzun sahibi okuldayken olsun. Önce o ölsün. Kusucağım. Blogumda dersim varken dizi çekiliyor. Hocalarımız bizim yapabileceğimiz bir şey yok diyor. Babasının altıbuçuk milyarı olan tiyatro okuyor... Koşup koşup okulumda yeni açılan wafflecıya toslamak istiyorum. Ayrıca Hamlet'in de amına koyiim.

2009-10-18T14:18:00.000-07:00

Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma. Bütün kapılar kapansa bile, sonunda O sana kimsenin bilmediği gizli bir patika açar. Sen şu anda göremesen de, dar geçitler ardında nice cennet bahçeleri var. Şükret! istediğini elde edince şükretmek kolaydır. Sufi, dileği gerçekleşmediğinde de şükredebilendir.

8. Kural /Aşk- Elif Şafak

2009-10-18T03:21:00.001-07:00

Kaybetmeyi öğrenmek kaybetmekten daha acı. Yenilmeye alışmayı henüz tarif edemiyorum. Sonsuz bir sessizliğe ihtiyacım var. Sonu olmayan bir sessizlik. Gitme hissini içimde anbean büyüten zamana artık tahammül edemiyorum. Zor. Zorlanıyorum.

2009-09-15T12:51:00.000-07:00

Çok sevdiğim bir şarkıda şöyle bir söz geçiyor; biraz para görmeyedursun değişiyor insan!

2009-09-08T14:44:00.000-07:00

2009-09-08T13:47:00.000-07:00

Hergün yeniden aşık olmayı, sevmeyi, inanmayı, umud etmeyi, güç toplamayı ve savaşmayı tekrardan yapabiliyorum. Bu kadar büyüdüm. Her sabah eksik her şeyi yerine koyma inancı taşıyorum. Böyle büyüdüm.

Tarafsız

2009-09-04T13:20:00.001-07:00

Yeryüzünde savaştan daha acı bir şey varsa; o da savaşı kazananın da kaybedenin de aynı taraf olmasıdır. Daha da acısı kimsenin ne tarafta olduğunu bilmemesi, madem bir savaş var ben de taraf ta olayım demesidir.
İnsanlarımız okumuyor, bilmiyor, incelemiyor. Taraf olmak için fazlasıyla taraflı bir yol seçiyor; televizyonlar ve gazeteler. Dünyanın hemen hemen her yerinde bu böyle. Benim ülkemde daha acı tabii. Hemen her konuda herkesin bir fikri var, ama bilgisi olanlar öylesine az ki; bu gürültü içinde onları duymak zor. Türkiye'nin yakın ya da uzak tarihi yok. Bu toprakların tarihi var. Tarih bu topraklarda hep aynı. Değişen sadece zaman, liderler ve daha taraf olunması gereken çıkarlar. İnsanların büyük çoğunluğu ise aynı tarafta. Ben de bu tarafta olmak isterdim açıkçası. Çünkü bugün yaşadığımız dünyada illa ki birşeyi desteklemek istiyorsan en kestirmesi güçlünün ve çoğunluğun yanında olmak. Sana fayda sağlamayacak hiçbir şeye inanma. Misal Sivas olaylarında diğer tarafta olan vatandaşlarımız inandıkları şeyin ekmeğini ne güzel yedi. Bugün iktidarlar. İnandığın şey sana fayda sağlamalı. Ama sana. Bana değil. En iyi taraf; güçlü, yüzeysel ve çoğunlukta kalandır. Zaten diğer tarafla uğraşmana gerek yok. O tarafı bertaraf edecek yeterince güç var. Ordu, devlet, ABD,AB,İMF. Sen dalgana bak...
Bugün televizyonlarda hiç de iyi niyetliği olduğuna inanmadığım, bir türlü inanamadığım şu Kürt sorununda da öyle. Millet boş durmuyor, mutlak suratle hemen tarafını alıyor. "Noluyor Kardeşim! S.karım açılımına, ben açılmam bi yere! Bu Ülkede yaşayacaksan Türklüğünde onur duyacaksın, Kürt olman ufak bir ayrıntı, sen bir onur duy hele bak ben seni nasıl da insan yerine koyacağım! Kürtçe de neymiş! Konuşmayı ver ne kaybedersin. Kürtçe şarkı dinleyeceğine aç Seda Sayan'ı neşemizi bulalım. Karıştırmayalım hiç ortalığı. Bu topraklar Türk'tür Türk kalacaktır! Haa benim Türkçem de senin kadar kötü o ayrı, değil osmanlı tarihini on yıl öncesini bilmem. Hem tarih bilsem nolur bilmesem nolur! Benim damarımı kessen kırmızı beyaz akar kanım elhamdurullah."
Açılım bir takım siyası ortamlarda tartışıladursun, cabbar milletimiz Facebook'ta tüm hızıyla Faşist tavrını koruyor elhamdurullah! Bugün facebook'u dar ederiz, yarın da evinizden ederiz. Öylesine komik yaklaşımlar, ve tepkiler var ki; Alparslan Türkeş'in oğlu olsam "Hassiktir lan!" derim. Ama milletimiz ülkesini korumaya kararlı. Yedirmezler bu devleti kolay kolay. Canları gibi sevdikleri devletlerine ne yararları olduklarını sormadan. Evinden oturup, don atlet video paylaşmak da bir şey tabii. Bu ülkenin kaderini değiştirir. Değiştirmese bile kavga çıkarır. Trabzon'da insanlar sokak ortasında dövülür, insanlar seçme şansı olmadıkları bir nedenden ötürü, sırf mensup oldukları millet, sahip oldukları dil ve kültür için hor görülür. Ve bu topraklarda kavga böyle devam edip gider. Doğu cahil kalır. Kimse hakkını istemez. Hala Pkk'nın kol gezdiği dağlar olur. Bir kısım hak hukuk derken ordunun silahları duyulur.
Açılım, uzalamşa.. Bunların hepsi kafa karıştırmak için güzel oyunlar. Sadece kafaları değil sokakları karıştırmak için de bulunmaz fırsat. Biz Facebook'larda Youtube'larda meydan savaşlarında aslanlar gibi savaşırken belki de Başbakanımız oğluna bir yat daha alır, Cumhurbaşkanımızın onaltı yaşındaki bilmem kaç binyüz dolarlık bir şirket daha kurar, Unakıtanlar Shakira kemeri işine girer. Anıtkabir de İngilizlere yüz görümlüğü edilir. Ama olsun. Bizler bu ülkeyi kendi kardeşlerimizden koruyalım. Ağaçlarda, ovalarda, dağlarda, bayırlarda Türk Marşları çalsın, Sibel Can göbek atsın, Aziz Yıldırım borsada tavan yapsın. Biz de bir kitap açmayalım, Televizyon'dan gelen vahiylerden kulaklarımızı, gözlerimizi ayırmayalım. Türkiye'den ve Dünya'dan en çarpıcı haberlerin etkisinde kalalım. Sıkılırsak Münevver Karabulut'a üzülürüz, üzülürsek de çakarız maçın yanına iki bira, birbirimizi vururuz.
Kürt açılımını desteklemiyorum. Çünkü böyle birşeye asla inanmıyorum. Güzel bir kafa karıştırma yöntemi ama yemiyorum.
Bu ülkede ne yaparsak yapalım, insanlarımız; hangi milletten, hangi dinden, hangi cinsiyetten ve hangi siyasi görüşten olursa olsun, sahip oldukları bu özelliklerin onları hiçbir canlıdan ayırmayacağını, her insanın yaşama, kendi dilini konuşma, kendi kültürüne ve inancına sahip çıkma hakkının olduğunu idrak etmesi lazım. Yoksa bu iş çözülmez, düğümlendikçe düğümlenir.

Garip Bir Eylül Sabahı

2009-09-04T08:02:00.000-07:00

Başta çok büyük bir şans olarak adlandırdığınız şey ertesi sabah şansızlığınız kendisi olabiliyormuş. Eylül "Ben Geldim!" derken, bu sabah bana bunu öğretti. Hep durağan ve hüzünbaz geçen Eylüllerimin aksine ikibindokuz eylülü iniş çıkışları ve fırtınalarıyla geldi. Birgün de binbir şey oluyor hayatımda. Gülmek ve ağlamak arasında aptal bir tebessümle dolaşıyorum Eylül günü İstanbul'da. Günün ne getireceğini ilk defa bu kadar çok bilmiyorum. Ve evrenin şartlı-şartsız kararlarına itaat ediyorum.

Kızım

2009-08-28T14:35:00.000-07:00

Ben zaten alışkınım buna; benim sevdiklerim erken gider. Senden istediğim tek şey; ya geri gelsin ya da güvende olsun hep..

2009-08-26T14:58:00.001-07:00

Biz küçük dünyamızda mutluyuz. Size de mutluluklar.
Hayatımın her evresinde hatalar yaptım. İtiraf etmeliyim ki bunlar çok büyük hatalardı. Bu şekilde oluştu zaten hayatımın her evresi. Yirmi yaşında olacağım. Az kaldı. Zaman geçsin. Artık şikayet etmiyorum da. Zaman geçer-miş. Kalanlar kalır-mış, gidenler gider-miş. Her zaman, zaman ne olursa olsun gidenler ve kalanlar olacak-mış. Bir masalın en güzel yerinde açmak vardı gözleri dünyaya. Olmadı. Olmasın. Dediğim gibi; biz küçük dünyamızda mutluyuz. Size de mutluluklar. Tüm büyük hatalarımla ben de büyüdüm. Bugün diyebiliyorum ki; büyüdüm. Öğrendim. İsteklerimi geri çevirmemeyi de öğrendim. İnsanlara hayır demeyi de. Aşkı da, kavgayı da. Kendimle mücadele etmeyi öğrenemedim henüz. Beynim uçup giderken, uçup da deryaları denizleri aşarken; ayaklarım hep sabit. İlerlediğimin farkındayım. Gitmediğimin de. Ama birgün gideceğim. En çok da bunun farkındayım. Çünkü katbekat daha da artıyor bu şehre nefretim. Nefretim artarken bu şehre, bu şehirdeki sevdiklerim de azalıyor. Vapurları sevmiyorum artık. Sigara içilmiyor. Sokakları da sevmiyorum. Her köşe başı biri gelip sizden para istiyor. Çok sevdiklerim de gitti zaten. Benim hatalarım yüzünden. Öyle olması gerekiyordu, oldu diyorum. Buna da hayatımın bir evresi diyorum. Galiba böyle büyüyorum. Artık içinde bu şehrin adı geçtiği bir yarınım yok. Hayallerimin içinde yok bu şehir. Gitmeliyim. Gideceğim. Nereye, nasıl, ne zaman diye sormuyorum hiç. Bildiğim tek şey, gideceğimdir. Bu şehir de benim hatalarımdan biri. En büyüğü hem de. Her geçen gün biraz daha hissizleşiyorum burada. Kaçıp kurtulmak lazım buradan. Emin olduğum şeylerden biri; bu şehrin bana huzur vermediği. Küçük bir dünya kurmam lazım. Hani en ucuz filmlerin, ucuz aşkları gibi; sıfırdan başlamak dediklerinden. En baştan. Baştanbaşa kendi ellerimle kuracağım bir dünya yaratmalıyım başka bir şehirde. Yaratmalıyım. En çok da bunu yapmalıyım evet. Yazmalıyım. Çok yazmalıyım. Çok okumalıyım. Bu şehri silmeliyim hafsalamdan. Unutmalıyım. Umutlanmalıyım bir de. Öyle uzun zaman oldu ki yazmayalı, kendimle başbaşa kalmayalı. Bu şehirde insanın kendiyle kalması zor. Zira her gün, her mevzu bir savaş meydanı. Yalnız kalmak kolay değil burada. Benim için yazmak da. Yazmam lazım. Çok özlüyorum. Tekrar kendimi hatırlamam lazım. Üç yılım kaldı diye tahmin ediyorum. Sonra gitmeliyim. "Yolların beni götürdüğü son noktaya kadar."
Burada şans denen şey yok. Kimse size bir şans vermiyor. Her konuda. Yerinde saymaya mecbur bırakıyor bu şehir. Ne dostlarınız şans veriyor, ne sevdiğiniz, ne de insanlar. Hatalarımızla ve yanlışlarımızla bu şehrin yollarına gömülmek zorundayız hepimiz.
Öyle yapmak istemiyorum. Ben bunu istemiyorum. Özgürlüğümü, kendiliğimi sonsuz bir sessizlikle hissetmek istiyorum. Yanlışlarımı unutmak istiyorum. Hatalarımı silmek istiyorum. Yarın benim için güzel geçsin istiyorum. Hüzünlü bir istanbul sabahı vedalaşmak istiyorum bu şehirle. Yollarımızın sonsuza kadar ayrıldığına dair verdiğimiz sözle.

8. Ay'a :)

?

2009-08-26T13:59:00.000-07:00

Eveet, blogumdaki uzun sessizliğimi bozuyorum. Bugün canımı çok sıkan ve blogumla paylaşmak istediğim bir konu var. Benim hiç alakam olmasa da zaten okusam da bugün bunu buradan haykırmaktan gurur duyuyorum; konservatuvar sınavlarında torpil var kardeşim! Pırıl pırıl insanların kaderini belirleyen üç beş tane dinazor, kakala "konservatuvar memuru" o juri koltuklarında oturmaya devam ettikçe, eşine dostuna sahneleri emanet ettikçe devlet konservatuvarları benim .imde olmayacaktır. Nokta.

Kısalar

2009-07-30T04:51:00.000-07:00

Eğer bir gün bir şeyi çok isterseniz ve artık o sizin hayattaki tek yolunuz olursa; günbegün avucunuzdan kaçanlar için çok da üzülmeyin. Yolunuzun uzunluğuna bakın, avucunuzdaki her şeyin yalnızca yük olduğuna inanın.
Eğer bir gün çıkacak bir yolumuz olacaksa; eminim ki çok istediğimiz bir şey içindir. Hayatımızın merkezine oturttuğumuz, düşlediğimiz ve düşündüğümüz şey içindir. Yol mutlak suretle uzundur. Çok uzundur. Tek tek düşerken bizdekiler, kat ettiğimiz yolda bir kilometre taşı olur.
İnsanlar gider. Gitmelidir. Zamanla en sevdiğin, en bilmediğin olur. Olmalıdır. Sen sadece durup da beklersen, bekler de gitmezsen insanlar kalır. Değişmeyen hayatının değişmeyen tanımları olur. Çok insan kaybedebilirsiniz. Eğer hayat sizi bilmediğiniz bir yola sürüklerse ve bu yola -her ne kadar bilmesen de- çok istediğin bir şey için çıkarsan hatalar yapabilirsin. Hayallerimizin içinde hatalarımız ve günahlarımız saklıdır. En büyük günahlarımız, sustuklarımız.
Zamanla unutmayı da öğrenirsin. Hayaline değdi mi parmakların; geçmiş lal olur. İşte sadece, ama sadece o zaman hayata sıfırdan başlama şansın vardır. Yolunu tamamladığında.
Bir gün mutlaka olacağına inandığınız şeyler, yani en büyük hayallerimizdir bizi en çok yoran. Bir yola çıkılmıştır çünkü. Varmak istediğiniz bir yer olsun veya olmasın. Hayaller, kayıplara eşittir aslında.

tümü sessiz ve beyaz..

2009-07-18T15:44:00.000-07:00

Sesim beyaz çıkacak konuşmayı denesem...

Başlık

2009-07-15T13:13:00.000-07:00

Yeni kitaplar yazılıyor. Bizim senaryosundan hiç haberimiz olmadığı filmler çekiliyor. Harıl harıl çalışılıyor.. Gazeteler basılıyor, haberler yazılıyor. Fırınlarda ekmekler oluyor. Hayat bizden bağımsız fakat hep bizim için akıyor. Bizdeyse zaman durdu. Hayat akarken, zaman demir attı ortamıza. Geçmiyor. Geçip gitmiyor.
Yoruldum diyorum. Kimse inanmıyor. Bazen kendim bile inanamıyorum yorulduğuma. Ama çok yoruldum. Hiçbir şey için çaba harcamak istemiyorum. Kendi geleceğim bir başkasının elinde olsun istemiyorum. Artık bir gelecek de istemiyorum. Önceleri isteklerim vardı. Eğer bir yola çıkmaya karar verirseniz, size bu kararı verdiren; o yol bittiğinde sizi karşılayan mucizedir. Mucizeler resimli çocukluk kitaplarımda kaldı. Bütün mucizesini orada yitirdi. Büyüdükçe avucunuzda kalan tek şey gerçekler oluyor. Kendinizi ne kadar kandırmaya çalışsanız da. İstediklerim vardı. Çoktu. Sonra azaldı. Artık hiçbir şey istemiyorum. Yarın için bir beklentim yok. Öbür gün için de... Yıllar yıllar sonra da. İstemediklerim ise öyle çok ki. Çalışmak istemiyorum. Aşık olduğum iş haricinde hiçbir şey yapmak istemiyorum. Para kaygısı duymak istemiyorum. Adam yerine koymadığım insanların benim hakkımda karar vermesini istemiyorum. Kimseyi adam yerine koymak istemiyorum. Bu ülkede çalışmak istemiyorum. Bu ülkede yaşamak istemiyorum. Bu şehrin otobüslerine binmek istemiyorum. Bir Cehov karakteriyim uzun zamandır. Oturup ağlayabilirim insanların gülüp geçeceği durumlara. Gülüp geçeceğim durumlarım da yok bayağıdır. Gülmüyorum da öyle çok. Her gün başka bir saçmalıkla karşılaşmaktan bıktım. Yarın bir hiç olacağımı düşünerek yaşamaktan da. Yoruldum bir de. Bacaklarım ağrıyor. Sıkıntıdan söz bile etmiyorum..

zaten yazlar hep hüzün getirdi

2009-07-09T13:48:00.000-07:00

Yazın tam ortasındayım. Bu orta yerden hemen çıkmak istiyorum. Sevmiyorum yazı. Hiç sevmedim. Sıcağı da. Sıkıntısı bol yazın. Bir çok insanın aksine yaz benim için sıkıntı demek. Hep hüzün getirdi bana yazlar. Bir türlü bitmeyen, geçmeyen yazlar. Sıcak, boğucu yazlar. Ben de bu terlediğimin yazında yazamıyorum. Boğuldum. Çünkü yazmamak demek; kendimle kalmamak demek. En çok kendimle kalmaya ihtiyacım var uzun bir zamandır. Ve tabii en çok yazmaya. Kalemi de küstürdüm, yazamıyorum da artık. Eridi gitti yaz sıcağında yazı.
Deniz ve tatil kelimelerini hiç hatırlatmadı bana yaz. Curcunalı İstanbul gecelerini de. Hep bir sıkışma bıraktı aklımda yaz. Hep arada kalma. Hep ne olduğunu bilmediğin bir yaz gecesinin, ne olduğunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğin bir yaz sabahını hatırlattı yaz bana. Bilinmez bir zaman. Sıcağa teslim olmuş bir zaman. Annemin her yaz şehirdışında olmasından kaynaklı hep bir eksiklik, hep bir yarımlık ve dağınıklık benim için yaz. Pis bir ev, yemeksiz bir mutfak benim adıma yaz. Tadı damağımda kalmış aşkların mevsimi yaz. Lanetli bir sıcağın, bir türlü kaçılamayan gölgesi. Ferahlamaya, serinlemeye ve üşümeye ihtiyaç duyuyorum. Bir de yazıya. Ben kendimi dağıttıkça yazı avuçlarımdam kayıyor. Kendimi toplamamı, hayatı kotarmamı da yazı sağlıyor. Hem düşüş grafiğim yazı, hem de kriz programım.
Okulun, bir uğraşın olmaması kötü en çok. Nefret de etsen hergün yapacak bir şeyin olmaması kötü. Şehrin gürültüsü kötü. Cıvıl cıvıl insanlar tahammül sınırlarını zorlamakta. İş yok. Ve keşfettim ki bu memlekette yazları para da yok. Sıcak bir de sıkıntı çok.. Günler uzun, geceler yok. Öğrendim ki bu şehirde asıl yazları hayat yok.
Yazmak istiyorum. Nereden başlayıp nereye gideceğini bilmiyorum yazının. Ama istediğim tek şey -anlamlı ya da anlamsız- cümleler oluşturmak. Kelimeleri bir araya getirerek, dedim neymiş onu anlamaya çalışmak.
Kitaplar okumak, filmler izlemek, yazılar yazmak istiyorum. Yaşadığımı farketmeye ihtiyacım var. Sessizliğe ve kendime ihtiyacım var. Bunların hiçbirini yapamıyorum. Mecalim yok. Üzerimde nedeni olmayan bir uyuşukluk, tepemde güneş, takvimde yaz, ellerimde hüzün var.
Yaz bitsin, yapraklar dökülsün.

Pina Bausch hala dans ediyor.

2009-06-30T15:24:00.001-07:00

Bausch dans etmeye küçük yaşta başladı. 1955'te, Alman dışavurumcu dans akımının kurucularından ve dönemin en etkili koreograflarından biri olan Kurt Jooss'un yönetimindeki Folkwang Academy'de eğitim görmeye başladı. 1960'ta mezun olunca New York'taki Juilliard School'da öğrenim görmek üzere burs kazandı. Burada Anthony Tudor, José Limón, ve Paul Taylor gibi kişilerden ders aldı. New York'tayken Paul Sanasardo and Donya Feuer Dance Company ve New American Ballet topluluklarında dans etti, Metropolitan Opera Ballet Company üyesi oldu.

1962'de Kurt Jooss'un yeni kurduğu Folkwang Ballett Company'ye solo dansçı olarak katıldı ve Jooss'a pek çok eserde yardımcı oldu. 1968'de ilk koreografisini yaptı, ertesi yıl Jooss'un ardından topluluğun sanat yönetmeni oldu. 1972'de, daha sonra Tanztheater Wuppertal Pina Bausch olarak adlandırılacak olan Wuppertal Opera Ballet'nin sanat yönetmenliğine başladı.

Final

2009-06-16T13:26:00.001-07:00

Başaramazsak ne demek?
Sen yüreğini gergin tut, bak nasıl oluyormuş başarmak..

Siyah

2009-06-07T12:37:00.000-07:00

Oyunumuz var :)

l can fly

2009-06-04T14:57:00.000-07:00

Atın Beni Kazanlara

2009-05-28T13:53:00.000-07:00

Okulumda aylarca çalışmaları süren, süre gelen çalışmalar sırasında bolca tartışma, dedikodu ve sinir harbine neden olan, benimse uzaktan ufak sırıtmalarla karşıladığım Festival (!) oyunumuz sahnelendi. Cadı Kazanı. Amerikalı yazar Artur Miller'in edebiyat tarihine damgasını vurmuş, daha önce defalarca sahnelenmiş ve hatta sinemaya da uyarlanmış başyapıtı Önder Paker rejisi ve Beykent Üniversitesi Oyunculuk Bölümü öğrencileriyle 18 Mayıs Pazartesi gecesi karışımızdaydı. Provalarına birkaç kez tanık olmuştum fakat tam olarak oyuna vakıf değildim. Neredeyse ilk defa izleyecektim. Heyecanlı mıydım? Evet. Beklentim büyük müydü? Hayır.
Ve perde açıldı... Cadıları oynayan kızlar seyircilerin arasından verilen müzik ve ışıkla birlikte kalmaya başladılar. Hoş bir koreografiyle Şeytan çağırma dansı gayet etkileyiciydi.. Çok beğendim. Fakat okulumun henüz bir tiyatro sahnesi olmadığından ve oyun bir konferans salonunda oynandığından arkada kalan izleyiciler bu hoş gösteriye ne yazık ki tanık olamadı. Güzel dekoru, özenli kostümüyle bir hayli para harcandığı belliydi. Özen gösterilmiş, emek verilmiş..
Neden dedim. Evet neden? Bize bunu yapmak zorunda mıydılar? Bu kadar kötü bir oyunu neden benim okulum festival oyunu diye sahneliyor. Hem de aylarca yapılan çalışmalarla. Yönetmenin en beğendiğim, gözbebeğim, milli takımım dediği oyuncularla? Neden? Hayatımda gördüğüm en komik şeydi. Ama gülmedim. Tuttum kendimi. Fakat bir grup seyirci anıra anıra inletti arka kısımları. Bilerek yapıldı dedi tabii oyun ekibi. Neden gülündü diye soruldu. Kimse diyemedi tabii bir şey. Çünkü kahkahaları atanlar okuldan insanlar değildi. Ama ben eleştirimde söylemek isterim neden gülündüğünü. Neden gülündü? Çünkü komikti. Gerçekten. Belki biraz abartıydı kahkahalar ama yapacak bir şey yok. Oyuncu, rejisör kendine sormalı bize neden güldüler diye. Suçu başkasına atmak, yaptığın işin farkında olamamak kolay tabii ki. Oyuncu sahnede "içime rüzgar girdi" derse. "Sarı guuşş" diye bağırırsa gülünür. Gülünmelidir. Bir oyuncu rol arkadaşının adını söyleyemiyorsa gülünür. Bir oyuncu praktır, diğeri proktır, ve bir diğeri prokır derse gülünür. Yirmi oyuncunun da yirmisi ayrı haç çıkarırsa gülünür.
Oyundan bir replikle gülünç durumları bitiriyorum.
Yargıç bilmem ne Rahip Paris'e ; "Rahip Paris uzun zamandır uğramıyor, aman pardon Rahip Hale".
Gülerim kardeşim.
Ve şimdi ağlamamız gereken kısımda.
Yönetmenin binbir triple oyununda bahsettiği aylar boyunca ne yaptıklarını çok merak ediyorum. O çıktı oyundan bu girdi, bu çıktı o girdi. Artık kim oynuyor bilemedim. Bu kadar ay en azından roller birbirinin adını ezberleyebilirdi değil mi? Çok mu şey istiyorum acaba. O kadar dekor kostüm peşinde koşulacağına -sanırsın Moskova Devlet Tiyatrosu- adamakıllı, en azından izlenmeye değer bir oyun çıkarılabilirdi.
Ve Önder Paker.. Bu sene aldığı onlarca öğrenciden bir tane oyuncu bulamamış mıydı da kendisi oynadı rolü. Ona harcadığı eforu rejisine harcasaydı da kahkahalara sapotaj demeseydi keşke. Ve oyunun sonunda yaptığı uzuuuuun teşekkür konuşmasında "biz işte böyle klasik oyunlar yapıyoruz" demeseydi de "oyun" yapsaydı.
Sinirlenmiş miyim? Evet. Çok hem de. Aptal bir tebessümle tırnaklarımı yedim oyun boyunca. Tanımadığım biri yanıma gelip oturdu oyunun bir yerinde. Cadılardan biri benim yanımdan çıktı oyuna ve yanım boştu. Çocuk geldi. "Pardon bir şey sorabilir miyim?" dedi kısık bir sesle. "Bu oyun komedi mi yoksa dram mı?" "Trajedi" dedim. "O zaman neden herkes gülüyor" dedi. "Çünkü trajedi" dedim.

Bu Bir Eleştri Değildir. Şefkat Egzersizidir; 1984

2009-05-28T13:52:00.000-07:00

İBB'in düzenlediği 25. Genç Günler Tiyatro Festivali başladı ve bitti. Kentin dokuz noktasında genç tiyatro severlerin sahnelediği oyunlar oynandı. Birkaç oyun izledim ve birini de yazmek istedim. Galatasaray Üniversitesi Tiyatro Topluluğu'ndan George Orwell'ın aynı adlı romanından bir uyarlama "1984"... Orewell'in daha önce sinemaya da uyarlanmış başyapıtı genç tiyatro severlerin, amatör ruhla çıkardığı oyunla bir kez daha sahnede. Üstelik genç günlerde. Son zamanlarda Türk Siyaseti'nin "sessiz" çalkantıları arasında cesur buldum Galatasaray'lı tiyatro severleri. Çünkü takdir edersiniz ki "Büyük Ağabey" hala bizi gözetliyor! Değil mi? Muhteşem bir metin. Özgürlükler üzerine yazılabilecek en sağlam ahlak manifestolarından biri diye düşünüyorum. Çok seviyorum bu oyunu. Galatasataylılardan pek sevdiğimi söyleyemeyeceğim ne yazık ki. Dürüst olmak gerekirse çok sıkıldım. -buradaki çok'un o'larını uzatın lütfen okurken.- Ama insan ister istemez salt sevgiyle hazırlanan, öyle veya böyle emek verilen bir işi eleştirirken acımasız olamıyor. Bu insanlar tiyatroyu seviyor. Ve sadece sevdikleri için yapıyorlar. Üstüne üstlük gayet de "bir şey anlatan" bir oyun seçiyorlar. Her şeye rağmen bol bol alkışlanmalı. Ben de öyle yaptım.

Kostüm,dekor ve barkot gösterisi gayet başarılıydı. Başroldeki arkadaşımız da bugün canım ülkemin bir çok "tiyatro öğrencisinden" katbekat iyiydi. Güçlü oynadı. Oyunu sırtladı. Defalarca kutluyorum. O'nun dışında oyunculuklar vasattı. Yer yer tempo düştü. Seyirciler koptu. Bir de oyun çok uzundu. İki buçuk saatin üzerindeydi sanırım. Oldukça vasat ve temposuz süregelen ilk perdenin aksine ikinci perde kendini izletti. Tempo arttı, oyunculuklar yükseldi. Kendi adıma çıkarımım ise tiyatroda, sahnede beden kullanımı, sahne duruşu ve diksiyonun bir oyuncuya neler verdiğini gördüm. Amatör bir ekipten böyle beklentileriniz olmuyor, veya çok aşağıda oluyor. Ama bir oyuncuya profesyonelliği katan şeyler de bunlar-mış. Öğrendim.

Özetle oyunu beğenmeme rağmen, seçilen metne ve içlerindeki tiyatro sevgisine saygı duydum. Bolca alkışladım. Bu işi meslek olarak seçmeyen, sadece sevgiyle yapan insanlara nedense ilginç bir şefkat duyuyorum. Kendimi bir halt sandığımdan değil haşa, sadece onların bu hırssız tutkularını kıskanıyorum. Keşke ben de bu işe bu kadar "çıkarsız bakabilsem" diye düşünüyorum. Keşke öyle olsa. Keşke böyle olsa.

yazmak zorundaydım, yazdım.

2009-05-27T14:43:00.000-07:00

Evet, yazamıyorum. Kağıt ve kalemi küstürdüm. Ne zaman elim gitse birkaç cümle karalamaya, gerisin geriye dönüyorum. Yazamıyorum. Yazmıyorum. Biriktim.. Çok biriktim.
Zihnim öylesine karışık, öylesine yorgun ki. Hayatımda birçok şey -ama gerçekten çok şey- yerinde sayıyor. Durup bekliyor günlerim. Ve yine sabah oluyor. Otobüsler, motorlar, metrolar, insanlar, sesler, dedikodular, kavgalar, egolar, savaşlar, komik durumlarla birlikte akşam oluyor. Sıkıcı bir film senaryosuna döndü hayatım. Sıkıldım. Çok.
Değişmiyor günlerim uzun bir zamandır. Ezberledim saatlerimi. İnsan durup beklerken, sabitken yorulurmuş en çok. Bunu birkez daha öğrendim. Durup beklemekten, günlerin ezbere geçmesinden yoruldum.. Çok.. Takvimin yaprakları sanki hep aynı tarihi gösteriyormuş gibiyken, hiç bir şey değişmiyormuş gibiyken; insanlar hızla değişiyor tabii.
Değişenlerden de yoruldum. İnsanların tamamından. Etrafımdaki herkesten. Okul kapansın! Bundan daha çok istediğim bir şey yok önümüzdeki bir ay içinde. Okul kapansın! Nolur! Kimseyi -ama kimseyi, istisna insanlar hariç- görmek istemiyorum. Birkaç ay unutmak istiyorum her gün gördüğüm insanların yüzde seksenbeşini. Nefret, rahatsızlık, sinir ve acıma duyduğum bu insan ordusundan uzaklaşmak, kendi zihnimi toparlamak istiyorum. Vakit hızla geçsin bir bir düşsün hepsinin yüzü hafızamdan istiyorum. Çünkü hiç birine inanmıyorum. Sahte tebessümlerine, zoraki selamlarına katlanmak istemiyorum. Bu kadar çok naylon ruhun etrafımda olmasını istemiyorum. Hiç.
Kendimle kalmak istiyorum. İhtiyacım olan tek şey kendime ait bir an ve bolca kelime. Ve cümleler, ve duygular, ve kendim. En çok kendime ihtiyaç duyuyorum. Arada aynaya bakıyorum. Koca bir soru işareti görüyorum. Yabancılaşmaya başladım. En çok kendime. Ama ben kendimi bulmak istiyorum. Sahte ruhlara sahip, çıkarlarının peşine koşan, hırsları için her şeyi ama her şeyi yapan o insanlardan olmak istemiyorum. Yanlarında da olmak istemiyorum. Kendi başıma olmak istiyorum. En azından bir süre. Uzun uzun susmak istiyorum. Vefasızlıkları unutmak istiyorum.. Hayatıma giren insanların yüzdeseksenbeşinin cenaze törenini yapmak, küllerini savurmak istiyorum. Bu kalabalığı yok etmek istiyorum.
Sonra yazmak istiyorum. En çok bunu istiyorum. Çünkü sadece yazarken kendimle kalabiliyorum. Ve sadece o zaman gerçek ve birazcık da olsa mutlu olabiliyorum. Kendimleyken. Ve kendimi dahil her şeyi yazmaya çalışırken.
Ve ve ve ve tüm pislikten öyle arınıyorum. Suretleri unutup, henüz benim dahi öğrenemediğim, bilemediğim bir huzura kavuşuyorum.

2009-05-19T13:55:00.001-07:00

Cehov'u Anlamaya Çalışmak

2009-05-01T11:36:00.001-07:00

Yazalım

2009-04-29T16:05:00.000-07:00

Diyeceğiz ki

2009-04-27T16:36:00.000-07:00

Ve hayat hepimize kocaman bir nanik yaptı diyeceğiz bir zaman sonra. Ya da vay anasını bu da oldu ya artık hiçbir şey şaşırtmaz bizi diyeceğiz. Sahi nereye gitti o? Bir zamanlar en yakın arkadaşımdı. Bu kadar kolay mıydı dostlukların bitmesi? Diyeceğiz. Laf aramızda kalsın ama ben şu salağa bilmem kaç yıl önce mal gibi aşıktım diyip güleceğiz. Kim bilir belki şunu yapmasaydım var ya kesin böyle olurdu, şu şu olurken de ben bunu bunu yapardım.. Ah ah kafama sıçayım, oysa falancayı dinlemeliydim. Diyeceğiz.
Benim üniversitede bir hocam vardı diye başlayan cümleler kuracağız. İyi ki evlenmişim diyeceğiz belki. Ya da evlendiğim güne lanet olsun! diyeceğiz. Şimdi mesleğe ilk başladığım zamanı hatırlıyorum da nasıl da komikmişim deyip kendi kendimize güleceğiz. Eskiden bu semt böyle miydi? Araba geçmezdi bizim sokaktan diyeceğiz. Ne! O gerizekalı bunu bunu mu yapmış? Bir de okulda herkes onla kafa bulurdu. Bak işte! kimden ne çıkacağı belli olmuyor diyeceğiz. İyi ki çocuk yapmışım, hayatımın en doğru haltını yemişim ağzımızadan çıkan en tatlı, en kendinden emin cümle olacak bir zaman sonra.
Zaman notasını şaşmadan, ritmini bozmadan akıp giderken. Hayat sağlamasından hiç şaşmamaya devam ederken öyle laflar edeceğiz ki ağzımızdan çıkan her heceyle bir kez daha büyüyeceğiz. Vay be yaşlandık! diyeceğiz bir dost meclisinde.. İlk kitabımı yazarken o kadar zorlandım ki anlatamam diyeceğiz. O kadar çok söz olacak ki hayatımızda.. Şimdi ben bir sonraki cümleyi yazacağım..
Okuduğumuz kitaplar değişecek, bugün kendimizi dünyanın en şık insanı zannederek giydiğimiz kıyafetlere yıllar sonra güleceğiz. İlk okula gittiğimiz yıllar bir dönem filminin zamanı olacak. Güldüğümüz ve ağladığımız şeyler değişecek, saçlarımız dökülecek belki.
Bunları yazarken, hatta aklımdan geçirirken hem yüzümde ilginç bir tebessüm hem kalemim de meraklı cızırtılar, hem de zamanın hepimizin gözlerinde bıraktığı hüzün olacak.
Ömrümüz yettiğince yılları devirirken, değişmeye, değişimin kendisine hep tanık olacağız. Asla dememem dediklerimizi bir bir söylerken, bir gün ağzımızdan çıkmasını deliler gibi istediğimiz şeyleri haykıracağız. Evet! Yaptım! diyeceğiz. Nasıl da tatlı olacak annenin ya da sevgilinin boynuna sarılıp zaferlerimizi kutlamak. Ya da hüzne yenik düşüp ağlayacak omuzlar aramak. Bunlar olurken, biz hep söylerken, yeni söyleyeceğimiz sözler sırada bekleyecek. Ve şuna eminim ki; söyleyecek hep bir sözümüz olacak. Başka şeylere kızacağız, destekleyeceğiz, duygulanacağız. Bunların hepsini yapacağız. Başka başka. Değişen tek şey o başkalar olacak. Böyle düşününce yarını -hem de hiç kaygı duymadan yüzdeyüz teslimiyetle- hayat nasıl da üst üste dvdsini izlediğimiz bir dizi gibi geliyor kulağa. Nasıl da heyecandan yerinde duramayan bir çocuk gibi. Söz de bitecek zaman geldiğinde. Ama hep bir sonraki repiliğimizi bekleyeceğiz.
Biz büyür, zaman akarken hayat hep olacak.Ve tabi söz de. Planlarımız Tanrı'nın ince espri anlayışı altında ezilip kalacak.

ve aşk kalabalığın arasında kayboldu

2009-04-27T11:06:00.000-07:00

Sıkıntılı bir gün olacağını sezmiş miydim bilmiyorum, bir türlü kalkamadım yataktan. Geçen zamanla daha da teslim olduğum aşk dört aylıktı. Büyüyordu, büyüyecekti.. Hep.
Ben, seni ancak bu kadar mutlu edebiliyorum. Bu kadarım. Hepsi bu. Eğer hala mutlu olamıyorsan başka bir şey yapamam dedim. Ben gideyim dedi. Git dedim. Son anda sarıldım "seni çok seviyorum, sağol her şey için" diyebildim. Oysa gitme demek istedim. Hatta yalvarabilirdim bile. Gitmeni istemiyorum demek istedim. Demedim. Gitti.. Bir şey demeden..
Atlas pasajının önünde beklerken koca kalabalığın içinde kayboluşunu izledim. Tıklım tıklım insan ordusu her adımında onu gözden kaybetmem için çalışıyordu. İstiklal bir olmuş, kalabığını zehir etmiş emek emek büyüttüğüm aşkı yutuyordu.. Saniyelerle. Her adımda nefesim biraz daha kesildi. Kalabalık gittikçe büyüdü. Gözlerim doldu. Uzaktan arkasını döndü, beni gördü mü bilmiyorum. Sigaram yoktu. Saatlerdir oturduğumuz yerde aşktan ve arkadaşımdan sigara içiyordum. Şimdi buna tesadüf mü derim, dilim varır mı bilmiyorum. İçinde sigara olmadığını bile bile çantamı açtım. Belki de bir şeylerle uğraşmak istedim, yüzümü yoldan ayırmak istedim, bilmiyorum. Şimdi buna tesadüf mü derim bilmiyorum ama boş sandığım paketimin içinde son bir sigara bekliyordu. Bu an için gizleniyordu. Ben bile bilmezken dakikalarımı, hiç bilmediğim yüzlerin üstüme üstüme geldiği sokakta çantamdaki son bir sigara biliyordu olacakları. Buna emindim. Bu an için oradaydı. Yaktım. Böylesi bir durumdayken dahi bunu düşündüm. Hayatın engel olunamaz hallerini, benden habersiz akıp giden bir yaşamın, yine benden habersiz gizlenen bir dal sigarasını. İçtim. Ağlamaya başladım. Yüzümü duvara çevirdim. Üzerime üzerime gelen yüzlerce insandan utandım. Belki de tanıdık birine rastlamaktan korktum. Kimseyle konuşamazdım. Şu anımı, beni bekleyen bir dal sigarayı düşünmeliydim. Sahi hayat gerçekten bizden bu kadar habersiz kendi gizlerinden fısıldarken biz hepsine boyun eğmek, teslim olmak mı zorundaydık? Öyleydi. Belki de değil. Ben yüzümü sakladım. Sigarayı söndürürken bir dilenci amca gelip "abi sigaran var mı?" dedi. Yok dedim. Her türlü kaygıdan muaf bu amcaya karşı, onun bu umursamazca; hiç tanımadığı bir insandan sigara isteyecek açıklığına karşı ben onun beni ağlarken görmesinden utandım. Yok abi dedim. İçeri girdim. Biraz sonra yan mağzadan gelen genç adam dilenci amcayı azarladı. "siktir git. görmeyeceğim seni bir daha burada" dedi. Böylesi acınası bir haldeyken ben ona acıdım. Keşke çantamda benden habersiz bir sigara daha olsaydı dedim. Belki de benden habersiz ve artık içmiş olduğum tek sigara da bana acımıştı. Ne kadar da her şeyden emin görünüyorsun oysa hayatın kendi ritminden nasıl da habersizsin diyordu. Demiştir. Tekrar dışarı çıktım. Az önce aşkın ellerimden kayan bir sabun gibi uçup gittiği caddeye uzun uzun baktım. Belki biraz ileride beni bekliyordu, belki hiç gitmemişti. Merdivene çıktım. Üşüdüm diyordum. Ama hayır bu kez teslim oldum, belki beni görür diye çıkmıştım merdivene. Görmedi. Belki de gördü ama gelmedi, gelemedi, bilmiyorum. Metroya bindim. Otobüse bindim. Yanımda oturan aşka benziyorudu, durakta bekleyen de. Sonra sigara almak için girdiğim bakkaldaki birkaç kişiden biri de. Bazısının burnu, dudakları, saçları piercingi. Bir anda farkettim ki bütün dünya ona benzemeye başlamıştı. Aşkı benden saklayan, gizleyen bu şehir bir anda aşkın kendisi olmuştu. Arkadaşımdaydım. Eve girer girmez banyoya girdim. Aynaya baktım, yüzümü yıkadım. Ona benziyordum. Her şey ve herkes ona benzemeye başlamıştı.
Onun bana aldığı kupadan su içtim bütün akşam. Arkadaşımın evinde bardak yoktu. O gün bana bir kupa almıştı. Hayatın koca bir tesadüf olduğuna inanan henüz gıdım pişmemiş, santim büyümemiş ben, dünyanın kapılarını açmaya karar verdim. Hiçbir şeye ve hiç kimseye hakim olmayacağımı, koca evrene bilhassa zamana asla vakıf olmayacağımı anladım. Sabah uyanıp okula giderken son bir sigara vardı çantamda. Yaktım, dumanla birlikte sabah ayazına karıştım...

Aşk'la Zaman

2009-04-23T10:45:00.000-07:00

Aşk teslim olduğum bir rüzgar; içimi ısıtan. Duran, durup bekleyen her şeye rağmen, beni durmadan değiştiren; aşk. Değiştiğim şey aşk. Değişemeyeceğim şey aşk. Elimde tuttuğum kitap.. Kitabı bana alan aşk. Kolunda yürüdüğüm aşk.
Tam ortasına düştüğüm, durup beklemediğim, geçmişimi kabullendirip, geleceğime ortak ettiğim. Hayallerimi bir ettiğim. Koca bir tekilliği var ettiğim aşk. İçimde günbegün büyüyen, her geçen gün benden olan, ben olan aşk.
Büyüyen aşk. İnandığım her şeyi unutturan aşk. Yepyeni bir beni kabul ettiren aşk. En güzeli. En güvendiğim..
Aşk; günüm, yarınım.. Kendimi tam bildiğim, zamanı iliklerimde hissettiğim; aşk.
Aşk dört aylık.

Vize

2009-04-16T13:51:00.000-07:00

Bilmemek

2009-04-11T12:51:00.000-07:00

Kaderi kördüğüm etmişim bilmeden. Yolumu hep kaybetmişim. Nereye gideceğimi hiç bilmemişim. Boşa çıkmış dilimden sözler. Bir hiçe kurmuşum cümleleri. Öncesinde hayatı hiç bilememişim. Zamana ermemiş hiç aklım. Küçücük avuçlarım tutamamış gerçekleri. Aksimi dahi görememişim aynada. Vefa nedir unutmuşum. Kini, kötülüğü, art niyeti sezememişim. Bilememişim. Bilsem de görememişim. Bedenimi büyütürken, ruhumu ana rahminde bırakmışım. Ben zaman nedir hiç bilmemişim.
Dönüp bakarken zerre kadar hayata, göz kapatıp açıncaya geçen senelere; öğreniyorum mucizeyi. Hayat; içinde nice alamet, nice mucize saklayan bir istirdye; benim hep derinlerde aramaya çalıştığım, oysa karaya vurmuş, aşkiar.
Aşkı aramışım salya sümük yastıklarda. Gezinip durmuşum belirsiz. Aşk aramakla bulunmazmış, bilememişim. İki laf arasına sıkıştırılamazmış. Bir muhabbetten fazlasıymış aşk. Onlarca sesten mürekkep değil, saf sessizlikmiş aşk. Nedensizmiş. Nedenleri varmış elbet ama sorgusuzmuş. Körü körüneymiş aşk. Gözleri kapalı, dili lalmiş. Aşk büyüdükçe beden küçülürmüş. Bilememişim. Senebesene bilmediğim bir hisse kaptırmaya çalışmışım kendimi. Kaptırmışım da. Belki de sadece kaptırmak istemişim.
Hayatı en karanlık sokaklarda aramaya karar kılmışım nedensiz. Tüm bu nedensizlikler içinde, hayatın ne kadar nedenli olduğunu bilememişim. Aşk ne kadar nedensizse, hayat da o kadar nedenliymiş. O zaman öğrenmişim ki; aşkın olduğu yerde hayat susarmış. Aşkın sessizliği bastırımış yaşamın tüm tıkırtılarını.
Ve öğrendim ki aile terkedilmesi en yanlış sevgiliymiş. Ailesiz olmazmış. Babanın varlığı dahi yetermiş. Annenin sesi ödüllerin en büyüğüymüş. Kardeş tarif edilmez bir parçaymış. Aile evrendeki ait olduğum tek yermiş.
Bildiklerim, öğrenemediklerimmiş. Gündüzün kavgası, gecenin yorgunluğuna yenilirmiş.. Yalnız, yapayalnız kaldığımızada dönermişiz yine ana rahmine. Kalabalıkmış bizi hayatta tutan. Ne kadar kaçsak da hayattan, hayatın varlığıymış varlığımız.
Aşk saf bir sessizlikken, hayatın tüm ritmi kimi zaman notası şaşan bir melodiymiş.
Bir yerde var olmanın en özel hali; o yerden bir gün çıkıp gidecek güce sahip olmakmış. Ait olmak, kimi zaman kökleri olmayan bir ağaç gibi özgürlükmüş.

Şimdi bedenim büyür ve ruhum ana rahmine sıkışırken. Öğrendim ki; huzur aslında rahimden hiç çıkmamakmış. Beden dediğin dünyalı, ruha kafa tutamazmış. Büyümeyeceğim dediğinde büyümezmişsin. İstersen zaman geçmezmiş. Zaten neymiş ki zaman? Koca bir gürültüde bedeninin büyüdüğünü izlerken, ruhuna sarılıp sessizlikte aşkı solumak mı? Öyleymiş.

Bahar'la

2009-04-08T14:48:00.000-07:00

Önce elini vermiş insanlara, sonra kaptırmış kolunu boydan boya, çocuk. Şimdi temizlemeye çalışmakta kaderin kirlerini, hayatın potlarını. Şimdi derin bir nefes alıp geri vermekte. İnsanları itmekte hızla. Küçüldükçe küçülmekte çapı. Büyüdükçe büyümekte kalbi. Çapı da kalbi de sadece birinde çocuğun. Kendi aşkının tam içinde. Zaman ise sallanıp gitmekte yolunda. O zaman yelkenler fora.

Küçülürse bir gün çocuk.
O zaman kapar gözlerini zamana.
Hayat akıp giderken,
Tepe taklak bir pupa.
O zaman seyre dalar
Hem aşkına hem gün batımına.

Sessizlik de dinlenirmiş. En çok bunu öğrendim geçen zamanla. Hayatın kalp atışlarını dinliyorum. Tık tık atıyor zaman. Koşmalı mıyım peşinden diye düşünmüyorum. Ne kadar yorgun olsa da bedenim, hayallerim ardımdan tatlı bir rüzgar gibi iteliyor beni.
Yarın güzel. En güzeli yarın hatta.
Geçip giderken içimden bahar, öğrendim ki; her duygunun bir sesi vardı; umut büyülü bir şarkıydı. Ve öğrendim ki her insan bir mucizeydi, hayatta her şey olası...

Fotograf: Kayısı Çiçekleri.

Merhametli Zamanlar

2009-04-02T11:36:00.000-07:00

Unutmak, unutamayarak geçen zamanlardan daha zor değil. Unutmak kolay. Ama ben ezberliyorum hayatımı. Her anı, her noktayı. Teker teker kazınıyor kafama; bir yerde incinmişsem, kalbim kırılmış, umudumu kaybetmişsem. İsimler, telefonlar, programlar hepsi uçup gidiyor aklımdan. Zerresini tutamıyorum hafızamda. Kalbim ilk ne zaman kırıldı bunu hatırlıyorum. Defalarca kırıldığında hepsini kazıyorum kafama. Kazıyorum da kızamıyorum. Kimseye gönül koyamıyorum. İtemiyorum kimseyi kendimden. Kin tutamıyorum. Ben kin tutmadıkça kin beni tutar oldu. İnsanlar benim yıktığım duvarlardan aldıkları cesaretle tüm duygularımı yağmaladı. Hatırı sayılır bir zamandır dağınık ruhum. Karman çorman. Ne nerede, ne için bilmiyorum. Sebepsiz benim hislerim.
Güven benim için mavi boncuk. Ön yargılarımı bağışlamışım çocukken. Herkese ve herşeye açık hayatım. Ben bu herkes ve herşey karışısında ne kadar güçsüz olursam olayım öyle.
Unutmak zor. Ama unutmaya çalışarak geçirilen zaman kadar değil.
Ama şimdi bahar tüm yenidenliğiyle düştü hayatıma. Kir görmemiş bir bebeğin elleri gibi günler. Taptaze.
Hayat akıp giderken yine; hiç durmadan. Bahar fısıldıyor aşkın en umarsızını. Fütursuzca büyüyor tabiat. Büyüdükçe ısınıyor içim..
Ve zaman yine getiriyor hayatın en çıkmazına bir açık kapı. Bahar bağışlıyor tüm günahlarımızı. Unutmaya izin veriyor en sakınılan anlarımızı.

Non, Je Ne Regrette Rien

2009-03-30T15:01:00.001-07:00

Non! Rien de rien
Non! Je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait
Ni le mal tout ça m'est bien égal

Non! Rien de rien
Non! Je ne regrette rien
C'est payé, balayé, oublié
Je me fous du passé

Avec mes souvenirs
J'ai allumé le feu
Mes chagrins, mes plaisirs
Je n'ai plus besoin d'eux

Balayés les amours
Avec leurs trémolos
Balayés pour toujours
Je repars à zéro

Non! Rien de rien
Non! Je ne regrette rien
Ni le bien, qu'on m'a fait
Ni le mal, tout ça m'est bien égal

Non! Rien de rien
Non! Je ne regrette rien
Car ma vie, car mes joies
Aujourd'hui, ça commence avec toi

27 Mart Dünya Tiyatrolar Günü

2009-03-27T14:14:00.000-07:00

Ben bir tiyatro oyuncusuyum. Bütün dünyam tiyatrodur. Gücümü sahne ışıklarından alırım.

Ben bir sahne işçisiyim, bir ağır işçi. İşim gereği gece-gündüz çalışırım; buradan sizlere en güzel, en doğru, en çağdaş ve gerçekçi bir oyunla ulaşmak için. Bir oyun, bir oyun daha, bir oyun daha… Böyle mutlu geçen ömrüm, yeter ki siz burada olun ve birlikte kotaralım oyunumuzu. Birlikte gülelim, birlikte ağlayalım, birlikte coşalım, şaşalım, sevinelim ve birlikte düşünelim. Oyunun sonunda tiyatronun o vazgeçilmez gizemi içinden, alkışlarınızla, birlikte uyanalım. Güzel bir oyun sonrasının tatlı yorgunluğu içinde zevkle göz göze gelelim.

Bu gece oyunumuzu her zaman olduğu gibi gene sizin şerefinize oynuyoruz ve 27 Mart Dünya Tiyatro Günü’nü birlikte kutluyoruz. Bize katıldığınız için sonsuz teşekkürler.

Şimdi biraz dertleşelim: Son yıllarda Türk Tiyatrosu adına olumlu-olumsuz pek çok konuşmalar yapılıyor.

Kimileri seyircinin giderek düzeysiz komedilere şartlandırıldığını, hele hele özel tiyatroların, gişe kaygısı nedeniyle, ucuz prodüksiyonlarla yetinmek zorunda kaldıklarını, bunun da sanatsal bir erozyon olduğunu savunuyor. Kısmen doğru olabilir ama, tüm yokluklara karşın sanat heyecanı ile hala perde açabilen özel tiyatro yapımcılarımızın ve sanatçılarımızın verdikleri mücadele göz ardı edilemez.

Bazılarıysa, “Güldürü, güldürü, güldürü!” diyor. “Seyirci artık gülmek istiyor, düşünmek istemiyor”diyerek seyircilerimizi küçümsüyor.

Gene bazıları da, “Maaşlı memurdan sanatçı olmaz” diye ödenekli tiyatrolarımızı hedef alıyor. Oysa onların “ana tiyatro” niteliğini ve Türk Tiyatrosu’nun kurucusu olduğunu unutuyor. Oradan yetişen birbirinden değerli büyük sanatçıların varlığını görmüyor.

Bazı güzel insanlar da başlangıçtan bu yana Türk tiyatro sanatçılarının içinde çok büyük yetenekler olduğunu savunuyor ki aynı kanıdayım.

En ilginç olanı da, bazı çok bilirler, “Artık hiç kimse tiyatro yazmıyor, tiyatro yazarlarımıza ne oldu?” diye bir yanılgıdan yola çıkıyor. Bu çok önemli; çünkü yazarsız tiyatro olmaz. Bence bunu birlikte çözeceğiz, ama önce yazarlarımızı dinleyerek. Çünkü çok değerli ve büyük tiyatro yazarlarımız var.

Bu arada bazı tiyatro severlerimiz, “Ah nerede o eski tiyatrolar! O eski oyunlar, o eski tiyatro sanatçıları!” diye yerinip yerinip duruyor. Oysa çevreye dikkatle baksalar gençleri görecekler. Bir değişimin, bir gelişimin yaşandığını fark edecekler. Genç tiyatrocular iş başında!… Hepsi de yetenekli, yürekli ve cesur. Bir araya gelip kendi özgün tiyatrolarını kuruyorlar. Yazıyorlar, oynuyorlar ve devamlı perde açıyorlar. Ben onlara “safkan tiyatrocular” diyorum. Ve gene diyorum ki, günümüzün sanal ortamlarına karşın, Türk Tiyatrosu tüm gerçekliğiyle dimdik ayakta. Yeni ve çağdaş bir Türk Tiyatrosu hızla kendini bütünlerken, taptaze ve kararlı bir “jön Türk” tiyatronun müjdesini veriyor. Çoğu tabuları yıkan bu özgür soluklu tiyatronun temelinde insanoğlunun gerçekleri var. Ama her şeyden öte, ülkemizin ve ülkemiz insanının iç güzelliği, kadirbilirliği, kaderciliği ama, en umutsuz anlarda bile, o şaşmaz iradesi, kararlılığı ve sağlamlığı var.

“Sanatçı alnında ışığı hisseden insandır,” diyor BÜYÜK ÖNDER… Bizler o ışığı sizlerden alıyoruz. Ve dünya durdukça, kim ne derse desin, her söze verilecek en doğru cevap buradan olacaktır, tiyatro sahnelerinden. Çünkü sizler buradasınız.

O halde çalsın son ziller!… Açılsın perdeler!

Nedret Güvenç

Masal

2009-03-22T14:00:00.000-07:00

Mucizelere inanmazdım ben, eğer doğmamış olsaydım. İnsan ki dokuz ayda varoluyor ve bilinmez bir yolculuk sonunda, bilinmez bir zamanda yok oluyorsa vardır mucize. İnsanın kendisidir mucize. Hayalin ta kendisidir mucize, aynı zamanda hakikatin. Zaten uzak mıdır ki hayalle hakikat birbirinden. Hayalin olmadığı yerde nerede buluruz hakikati. Güneş doğmasa ay batmaz mı? Ya da ay batması için gerekmez mi güneşin doğması? Bir yaz gecesi ay ile güneşi yüzyüze görüyorsak gökte, uzak mıdır hayalle hakikat birbirinden?
Yazabildiğim kadar çok yazdım. Yazabildiğime yazdım, zamanla. Başarmak için değil ama, hayatımı kolaylaştırmak için yazdım. En zor anımı yazdım. En çıkmaz sokaklarımı aradım yazıda. İyi veya kötü yazdığımı düşünmeden, yarın kaygısı olmadan yazdım. En büyük telaşlarımı yazdım, hiç telaş duymadığım yazıda. Yazı değil midir ki mucizenin hası. Kurduğum her cümlede bir mucize gerçekleştirdim, kurulan her cümlede gerçekleşen başka mucizeleri okudum. Bu mucizeyi hem okudum hem yazdım. En çok da bir masal yazmak istedim; hayallerin en hayali, hakikatin kendisi...
Dilimin ucuna, oradan kaleme hep bir masal düşsün istedim. Bu masalın gelmesi için
yazdım..
Herbir mucizeyle yeniden bir masal başlar, biten her mucizede hakikatin kendisi yaşar. Ancak bir masal fısıldar hayatın tüm hakikatini. Ve ancak bir masal hatırlatır bize hayatın koca bir hayal olduğunu..
"Bilinmez bir zamanda, bilinmez bir çocuk yaşarmış. Odasından çıkması yasakmış. Hayal kurmak harammış. Yasakların en yasağı, haramların en günahıymış çocuğun rüyaları. Ne bu oda varmış gözünde ne hakikatmiş gerçeği. Çıkıp gitmek istemiş hep, koca koca bulutlarda, uçsuz bucaksız deryalarda yaşarmış. Hayali hakikatiymiş. Hakikati koca bir hayal.
Bir ateş düşmüş içine. Nerden gelip nereye gittiği bilinmeyen bir ırmak akmaya başlamış yüreğine. Buz gibi suları dondurmuş kalbini. Buz kesmiş. Koca bir hayalmiş bu ırmak. Yalandan balıklar, sahtekar balıkçılar tarafından avlanmış. Çorak bir araziden farksız kalmış. Tek başına akmaya, zamanla buhar olmaya, seneler sonra kurumaya başlamış. Gürül gürül akan ırmaktan bir sızıntı belli belirsiz geçer olmuş.
Hakikate geri dönmek istemiş çocuk. Hayatın kendisine. Zamanla ilk kez orada tanışmış. O hayalindeki ırmakta kapamışken gözlerini, hakikat durup beklemeden, soluklanıp dinlenmeden koşmuş...
Ne hayaline geri dönebilmiş, ne hakikatte kendine yer edebilmiş. Zamanla yalnız kalmış her mahluk gibi. Yalnızlığın köhne sokaklarında bir başına kalmış. Hayale gitse umduğunu bulamamış, hakikate gitse kendini bulamamış. Aitsizlikle orada tanışmış. Ne hayalmiş mesken edeceği ne de hakikat. Bir arafta sıkışmış kalmış.
Peki neymiş içine düşen ateş? Neyin uğruna kaçmış hakikatten? Tanrı'nın gönül bahçesine ektiği bu tohum hangi çiçeğinmiş?
Bir arafta sıkışıp kalmışken orada, kendi gibi yolunu kaybetmiş başka çocukları görmüş. Yalnızlıklar ülkesiyle böyle tanışmış. Bir de bakmış ki sağı solu, önü arkası çocuk. Tüm çocuklar buradaymış. Bir kendisini bilirmiş hayalde tutunamayıp, hakikatten kovulan. Bir kendisini bilirmiş yalnız. Bir kendisine yasak değilmiş meğer odasından çıkmak, hayaline varmak. Bu ırmağı da kurutanları böylelikle tanımış olmuş.
Bir çocuk görmüş öteden. Tıpkı kendi. Pırıl pırıl bir gölde aksini görmüş gibi irkilmiş. Karışısına dikilmiş kendisi, öylece bakmaktaymış.
Gülmüş çocuk, diğer çocuklar da gülmüş.
İçine düşen ateş bu muymuş? Peki neymiş de bu eminmiş şimdi hem de bu arafta içindeki ateşin bu olduğuna. Avuçları terlemiş. Gitmiş yanına çocuğun.
- Bir ben bilirdim kendimi; günahkar, yalnız. Bir ben kovuldum bellerdim cennetin bahçesinden. Demiş.
Çocuk hiçbir şey söylememiş. Terleyen avucunu açmış. Çocuk gözlerinin önündeki avuca koymuş elini. İçindeki ateş sönmüş, kül olmuş anbean. Terlemiş iki avuçla birlikte tekrar akar olmuş ırmağın suyu..
İşte o zaman bilmiş içindeki ateşi; hakikatten kaçıp, hayallerde aradığı ateşi; aşkı. İlk kez o zaman bilmiş aşkı. İlk kez o zaman bilmiş hakikatin hayalden farksızlığını. Tanrı'nın tüm mahluklarının bu arafta sıkışıp kaldığını.
Üç elma düşmüş sonra gökten.
- Neden? demiş çocuk. Neden düşer bu elmalar gökten?
- Çünkü bu masal. Demiş çocuk,avucu su dolu.
- Peki demiş çocuk. Peki neden düşmedi bizim başımıza.
Çocuk güzel gözlerini dikmiş çocuğun gözlerine.
- Farzet ki bizim başımıza düştü. Hakikatten bize ne? "

Üç elmanın düşmesiydi masalın sonu. Kimin başına düştüğünün ne önemi vardı ki.
İşte bir kez de böyle inandım hayatın mucizesine. Hep yazarken inandım. Bir gün bir masal yazdım. İçimdeki ateşle tanışınca. Elim yanınca aşktan. Telaşım bitince, durulunca, huzuru bulunca. Bir mucizeye inanmakmış hakikat. Mucizenin bittiği yerde başlarmış hayal.
Bir masal yazmak istemiştim bundan yıllar önce. Hep bir masalım olsun istemiştim. O zaman bilmiştim tüm hakikatin masalda olduğunu. Şimdi biliyorum bir aşkın mucizeden farksız olduğunu. Ve ancak bir aşk yazdırırdı muzicelerin en büyüğünü; masalı.
Ve üç elmanın düşmesiydi masalın sonu. Kimin başına düştüğünün ne önemi vardı ki?

Aşk

2009-03-20T15:45:00.000-07:00

Ya ortasındasındır AŞK’ın merkezinde; ya da dışındasındır, hasretinde...

Kadın Şehir

2009-03-19T16:17:00.000-07:00

Bir Şehir kendine hem aşık hem düşman edecekse; bu ya İstanbul olmalı ya da yok olmalı. Fatih'in yirmibir yaşında gönlüne, gönlünden avucuna düşen bu şehiri yirmibir yaşımda görmek istemiyorum. Gitmek istiyorum. Kurtulmak. Üstüme üstüme gelen arabalar, çirkin binalar, medeniyetin beşiğinde bir gıdım medeniyet aradığım insanlar, yağmur, çamur ve nicesi. Adımımı attığım anda bu şehrin sokaklarına içimden öfke, dilimden küfür eksilmez oldu. Ama aptal bir aşık gibi seviyorum bu şehiri. Platoniklerin en aptalı. En saçması. Bile bile lades bu şehri sevmek. Çünkü sevmiyor bu şehir bizi. Senebesene öfkesini arttırdığımız şehir kusuyor vargücüyle üzerimize. İtip kakıyor bizi, püskürtüyor. Gidin diyor. Kaderime boyun eğmek ve gitmek istiyorum. Vazgeçmek istiyorum bu sevdadan. Ama bileklerimizden bağlamışlar bizi boğaza. Gitmek zor bu şehirden. Gözü karartıp geriye bakmamak zor. İstanbul'u herhangi bir şehirden ayıran, başka yapan şey kadın olmasıdır. Diğer tüm erkek şehirlerden farklı olarak kadındır İstanbul. İçinde sevginin, umudun zerresini barındırmayan, yüzyıllar boyu daha da çirkinleşmiş bir kadın. Dünyanın en kaprisli, en çekilmez, en kibirli ve en aşık olunası kadını. Yalancı güzelliğiyle yalandan umutlar dağıtan kadın.. Bir kez avlusuna adım attın mı ne kadar oraya ait olmasan da diyarın olan kadın. Tüm kötülüklerine karşı terkedilemeyen kadın. Tüm ihanetlerine boyun eğilen kadın. Terkedilmesi zor kadın.. anbean başka bir çocuk doğuran, gitmeni engelleyen kadın. Umutlarını biriktirdiğin kadın. Her şeye rağmen sokaklarını sevdiğin kadın. Pis kokusu efsunlu kadın.

İstanbul’da bir sevdiğin varsa,

üstüne üstlük bir de İstanbul’u seviyorsan eğer,

Ne kadar uzağa gidersen git ve nasıl bir hızla,
gene de kurtulamazsın
bu şehirle cebelleşmekten rüyalarında…

Kim Korkar Virginia Woolf'tan? 4

2009-03-19T15:53:00.000-07:00

İçimde adını bilmediğim bir adam var. Huyunu suyu ezberimde olan, neye nasıl tepki vereceğini adım gibi bildiğim bir adam. Sadece adını bilmediğim. Ha bir de ne zaman, ne yolla içimi kendine mesken ettiğini bilmediğim. Bildiğim tek şey "nasıl" bir adam olduğu. Telaşlı, çekingen, endişe üzerine endişe biriktiren, yarın kaygısıyla yaşayan, metanetsiz, vefasız. Bu ben değilim dediğim ve ona isim aradığım adam. İçimde büyüyen adam. Bir de üstüne tembel ve mutsuz. Bir insan hem tembel hem mutsuz olmamalı. Ya da hem tembel hem de tembel olduğu için mutsuz olmamalı. Bu adam öyle ama. Hem tembel hem mutsuz. Kadının biri -en sevdiklerimdendir- İçimdekini denize gönderdim. Mutluyum şimdi dedi. İçimdeki adamı denize bırakmak istiyorum ben de. Artık veda vaktinin geldiğine inanıyorum. Yine beklerim, hep gel demeden yollamak istiyorum. Sahte bir el sallama ile. Göndermek istiyorum onu. Canımı sıkıyor. Bana ait olması, benden olması hatta korkarım ben olması canımı sıkıyor. Göndermem lazım onu. Arınmam lazım. Bahar gelmiş olmalı. Ya da geliyor olmalı. Ben bunu hissederken dışarıda kar yağması -Mart'ta- Tanrı'nın espri anlayışına hayranlığımı arttırıyor. Bahar gelmiş olmalı. Çünkü birçok insanın aksine baharın gelmesiyle canlanmam ben öyle. Tersine içime kapanırım. Arınırım kendimden. Düelist bir inancım olsaydı cehenneme giderdim sanırım. Ama yeniden doğma zamanım böyle benim. Kaygılarımdan arınmam demek bahar. Sessizleşip, durulmam. İçimdeki adam gitmenin sinyallerini veriyor şu günlerde. Haftalardır başta sevgilime, arkadaşlarıma, aileme ama en çok da kendime çektirdiğim nerden gelip bana ne yaptığını anlamadığım bunalım gidiyor. Sakinleşiyorum. Şimdi ben Mart bitiyor desem sebebini buna bağlasam yalan mı söylerim? Hayır. Mart gidiyor. Arınıyorum ondan. İpek bir eşarp gibi düşüyor Nisan. Zaman geçerken adam gidiyor, sessizleşiyor içim. Bitti mi? Bitmedi henüz. İçimde hala nereden gelip nereye gittiği bilinmeyen bir sıkıntı var. Bitecek ama, hissediyorum. Duruldum. Dışarıda kar yağıyor, benim içim ısınıyor. İçimdeki gürültü biterken, zaman beni şaşırtmaya devam ediyor.

Kim Korkar Virginia Woolf'tan? 3

2009-03-15T15:37:00.000-07:00

Ekonomik kriz, iş, para, serbest piyasa ve daha niceleri beni boğuyor. İçinde bu kelimelerin geçtiği hiçbir cümlede bir söz çıkmıyor ağzımdan. Kendime ait ilkel fikirlerim var ama paylaşmıyorum. Ne zaman böyle bir muhabbetin içinde bulsam kendimi ne kadar doğru bir meslek seçtiğimi bir kez daha anlıyorum. Yirmime gelmek üzere olduğum şu zaman zarfında buna eminim. Sanırım tiyatrodan başka bir iş yapamam. Geriliyorum parasal muhabbetlerden. Eğer tiyatronun içinde kendinize bir yer arıyorsanız para muhabbetlerinden muafsınızdır. Zira tiyatroda para YOK. Paranın geçmediği tek ülke Tiyatroistan. Siz ne kadar paradan bahsetmeye çalışırsanız çalışın öyle bir kavram olmadığı için nafile çabalarınız. Eğer bu mesleğe aşık olmuşsanız bir kez bedava köleliğe da razı olmuş oluyorsunuz. İşin ilginç tarafı ise bundan gayet keyif alıyorsunuz. Kuzenim başarılı bir iş adamı. Yıllar yılı çalıştığı sektörde yükseldi. Kısa bir dönem Londra'da yaşadı ve orada kurduğu bağlantılarla İstanbul'da bir ofis açtı. Ben de diğer kuzenimle ofise gittim bugün. İkisi de fena halde müteşebbis olan kuzenlerim karışısında bolca kahve ve sigara içtim. Bir de üstüne şiştim. Bitmeyen telefon trafikleri, yapılan planlar. Anlamaya çalıştıkça uzaklaştım. İşin trajik kısmı ise iki kuzenim de aynı mesleği yapmakta ve başarıyla sürdürmekte. Ben ise onların başarıyla sürdürdükleri mesleklerinin üniversitede eğitimini gördüm. Turizmin her dalından sınavlara girdim, incelemeler yaptım, tezler yazdım. Gelgelelim zerre kadar tutmadım aklımda. Hepsini final kağıdıma bıraktım çıktım. Pişman değilim. Mezunum. Şimdi asıl istediğim bölümü okurken, hiç istemediğim bölümden uzaklaştıkça uzaklaşmışım. Arada dönüp bana sordular. Çünkü ben ayıptır söylemesi dört dönem Turizm Hukuku dersi aldım. Ama aklımda kalan tek şey plajlara 200 m'den yakına yerleşim alanları yapılmaması gerektiği. Ki ben üniversite hayatımda iki yıl plajda oturdum. İçten içe sırıttığımdan kaldı bu aklımda. Gerisi puuuff. Bir kuzenim soruyor; peki bu hukuksal olarak nasıl bir engele takılır? Diğeri ekliyor; peki turizm bakanlığı onay vermezse? Diyemiyorum ki; ben zerre kadar anlamıyorum ki bu işten. Zaten neden okuduğumu dahi bilmiyorum. Muhtemelen kendime güvensizliğimden ve kararsızlığımdan. Benim için iş sizin için hiç iş olmayan iş. Sizin iş ise benim için hiç. Bunun yerine aklıma kalmış birkaç teknik şey sallıyorum bolca dolandırarak. "Gerçek hayatta" iş değeri gören hiçbir işte başarılı olamam biliyorum. Ticaret yapsam kazıklanırım, doktor olsam duygulanırım, avukat olsam huylanırım, devlet dairesinde çalışsam çıldırırm. Belki de net olarak kendimi bildiğim tek konu bu. Sakalımı kesemem öyle hergün. Biliyorum. Biliyorum da diyemiyorum öyle her yerde. Kendime ait en iyi bildiğim konu da hiç konuşamadığım bir mevzu böyle.

yol ayrıldığı vakit

2009-03-15T13:58:00.001-07:00

Tanrı'nın adama verdiği süre bitmişti. Belki de herkes bir kez tadacaktı gerçek aşkı. Buna hayvanlar da dahil. Bir kez karışımıza çıkacak, tarifsiz bir mutluluk ve bütünlük bırakacak ve zamanı gelince gidecekti. Mutlaka gidecekti belki. Belki de bütün aşklar, herkese gitmek için gelecekti.
Yol ikiye ayrıldığında adamın geleceği de ikiye ayrıldı. Bir başkasını tam merkezine koyduğu bütün duyguları ikiye katladığı geleceği. İkiye ayırdığı geleceği. Gelecek artık yarı yarıya eksilmişti yol ayrıldığında..
Onun mezun olduğunu hiç bilemeyecekti mesela. Neler hissettiğini. İlk işine başladığı günün heyecanını onunla paylaşamayacaktı. Cumartesi akşamı film izleyemeyecekti onunla. Veya ilk evini onunla birlikte kuramayacaktı. Tek tek alamayacaktı eşyalarını, onunla. Annesi öldüğünde onun boynuna sarılıp ağlayamayacaktı. Yazılarını ilk ona okutamayacaktı bundan sonraki zamanda. Başarılarını onunla paylaşamayacaktı veya başarısızlıklarında ondan güç alamayacaktı.
Yarım kalmıştı geleceği yol ayrımında. Yol ayrıldığı vakit ömür yarı yarıya azalmıştı sanki. Zaman dört nala hızlanmıştı.
Belki bir başkaları paylaşacaktı kalan yarı ömrünü. Onun yanında kim olduğunu, kimlerle gülüp, kimin omuzunda ağladığını, aynı yastığa kiminle baş koyduğunu düşünecekti geceleri. En yalnız kaldığında, kendine ait bir kuytu bulduğunda onunla yaşadıklarını anacaktı. Kaybettiği yarım ömrünü. Özleyecekti onu. Herkesten ve her şeyden çok. Ne kadar birleştirse de kaderin sokaklarını ve her çıkmaz yolu kendine güzargah bellese de hep onsuz kalacaktı.
Bundan sonra kalan zamanın iki adı vardı; bundan böyleki hayatı, ondan sonraki hayatı veya onsuz hayatı.
Bir evi olacaktı elbet. Farkında olmadan onunla bir evi olsaydı nasıl olursa öyle düzecekti. Onun sevdiği gibi. İçinde kim olduğunu önemsemeden. O, o eve hiç girmemiş ve girmeyecek olsa da onun olacaktı. Zaman onsuz akıp giderken, mekan sadece ona ait olacaktı. Onun bıraktığı yerde, ondan kalan izde.
Yol ayrıldığı vakit Tanrı'nın verdiği süre dolmuş olacaktı. Boyun eğecek, teslim olacaktı ışıkta. Ama bulduğu her karanlıkta onu özleyip,onun için ağlayıp, her bir hücresinde onu anacaktı. İz bıraktığı, dokunduğu her yerinde kalan onun kokusunu koklayacaktı.
Yol ayrıldığında ömür de durup beklemeyecek ikiye ayrılacaktı. Bir parçasını alıp götürecekti giden. Bir parça hüzün kalacaktı adama; ömür boyu avucunda sakladığı.

Kim Korkar Virginia Woolf'tan? 2

2009-03-14T15:14:00.001-07:00

Zamanımı boşa harcamak en büyük meziyetim. Bir zaman katiliyim. Hayatım uyuşukluk ve pervasızlık arasında sıkışıp kalıyor. Ve de çok memnun bu daralmışlıktan. Keyfine diyecek yok. Sürekli ertlediğim işlerim ve kendimi yorgun, yoğun hissedişlerim var. Zaman; suçu bağışlanması mümkün olmayan bir savaş suçlusu; asılmaya mahkum. Duran yanım her dem durmaya, durdukça kök salyama, kök saldıkça daha da ağırlaşmaya başlıyor. Durduğu yerde duruyor. Bundandır her dem yorgun olmam, bitap düşmem bomboş geçen günün sonunda. Beni yoran da bu boşluğun, boşalığın kendisi. Bir de kendimi ikna etsem bu hususta, durup beklemeyi unutacak bedenim.
Oysa zaman kavgası yiyip bitiriyor içimi. Koşan yanım hep kavgalı zamanla. Beynimin içinde kelimeler, işler, hikayeler, insanlar dönüp duruyor. Bir panayır yeri bilinçaltım. Gürültüsü bol, kalabalığı sürekli. Duran yanım ve koşan yanım çekip duruyorlar her bir uzvumdan. Durup durup koştuğumdan çabuk kesiliyor nefesim. Nefesim kesildiğinde de pervasızlığım giriyor devreye. Zaman ki akıp giden bir nehir. İçinde türlü türlü mahluklar barındıran. Tutup karınını doyurması da güzel, izleyip keyiflenmesi de.
Doğrusu yok bu işin. Hayatı kaçırmamak, peşinden koşmak, zamanla kanlı bıçaklı olmak, anları biriktirip anılar yaratmak güzel. Durup beklemek, bekledikçe pişmek, piştikçe hayatı tatmak, sessiz sakin varoluşa boyun eğmek de güzel. Doğrusu yanlışı yok.
Zaman ve mekandır hakikat. Ya da hülyanın ta kendisi. Aslolan zaman içinde zaman, mekan içinde mekan. Senin olan, sana ait mekan.. Senin bilmediğin, tik taklarını işitmediğin bir saat daha dönüyor bilmediğin bir şehirde. O zaman senin zamanın değil. Bilmediğin mekanın, bilmediğin insanlarının durup beklediği ya da peşine koştuğu zaman senin değil. Senin zamanın sadece senin için geçen zaman. Mekan; içinde bulunduğun mekan.
Zaman ve mekandır hakikat; eğer içinde sen varsan ve senin için akıyorsa saatler.
Zamansızlıktan mürekkep kaygılarım. Uzun bir zamandır geçip gidiyor içimden bu endişe. Geliyor, geri gidiyor. Bir duruyorum, bir koşuyorum. Ama aslında boşa kaygılarım. Henüz zamanın ne olduğunu bilmeden, içten içe kendi yaşına hürmet etmeden olmuyormuş öyle zamanla mücadele. Önce gelip geçene teslim olmak gerekmiş. Önce hayata teslim olmak gerekmiş. Veya hayatın hissedilebilir kısmına; zaman ve mekana. Bilindiğinin aksine soyut değil, yaşamın somut hali olan; zaman, mekan.
Teslim olmak da durup beklemek değilmiş güzel balıkları. Yemesen de sevmekmiş, dokunmakmış onlara. Belki de nereden gelip, nereye gittiğini düşünmeden inanmalı sadece suya. Bilinmeli ki bilmediğin bir şehirde, tatmadığın bir zamanda değil bu su, sana ait olan mekanda, zamanda.

Kim Korkar Virginia Woolf'tan?

2009-03-13T17:00:00.000-07:00

Hüzün de yağmur gibidir demiş Kadın. Bir kez nasibini aldıysan, bir zerreye bulaşmışsa bedenin; ha bir damla eksik ha bir damla fazla. Bir kez kırıldıysa kristal, parçalarını toplamaya çalışmak anlamsız. Bir kıymık bulunur ve batar parçaları bir süre sonra. Kanarız.
Hüzün de defalarca nükseden bir hastalık gibi bedende. Varlığına yer etmiş bir başka varlık. Bir kez varsa eğer hüzün hep var. Zaman aktıkça başına eklenen kelimelerle; yine hüzün.
İçimde odacıklar var. Uzun zamandır kapılarını açmadığım, açmaya yüzüm olmadığı. İçimde birikmişler var, çoktandır yazamadığım. O kadar çok şey biriktirdim ki yazmak için. Ama elim gitmiyor kağıda kaleme. Ya ben unuttum suratini yazının ya da o darıldı, yüz çevirdi bana. Aramızda bir uzaklık var içimdeki odalarla. En çok da kapılarını kitlemiş ve anahtarların yerini unutmuş olmaktan korkuyorum. Daha kulpunu tutup açmayı denemediğimden bilmiyorum durum ne. Belki de sonuna kadar açılmış kapılar da beni bekliyordur odalar. Şu sıkıntı içindeki tek iyi olasılık bu. Olamaz mı? Olur tabii. Az değil dostluğumuz. Hukukumuzun yüzü suyu hürmetine buyur eder belki beni içeri. Hem özlemiştir hatta. Olası.
Ya da hepten unutmuştur beni. Başka konuklar bulmuştur kendine. Olabilir.
Zaten şu ara -bunun bir ara olduğuna, kısacık bir zaman zarfına tekabül ettiğine inanmak istiyorum- her şey olası hayatımda. Gözümü kapadığımda her an, her şey değişebilir. Bitebilir. Başlayabilir. Var olabilir. Olmayabilir.
Bu beni sokmuyor zaten dara. Olası bir hayatı tercih etmişimdir zaten her daim, olmuş bitmiş bir hayata karşı. Olasılığın olduğu yerde umut vardır. Umudun olduğu her yerde hayatın kendisi.
Ama şu olanlar -ve tabii olmayanlar- karışısında bir "tutum" arayışı içindeyim. Doğru olanın; olabildiğine sakin, sessiz olmam gerektiğini sölüyor bir yanım. Ama diğer bir yanımın bir tutum teorisi olmadığından doğaçlama çalışıyor. Bir oraya bir buraya savrulup duruyorum ben de.
Zamansızım. Zaman ayıramıyorum kendime. Ve içime dönüp kendime bir daha bakamıyorum. Kalem ve kağıt lazım bana bir süre. Sessizlik ve bir de yalnızlık. Dışarıdaki değil ama, içimdeki yalnızlık. Kendime dönmem, yoklamam lazım. Derdim ne bilmem lazım. Sonra bir de dışarıdan bakıp nasıl göründüğümü bilmem lazım. Birikti içim. Anlatmam, anlatırken derdimi görmem lazım. Anlatacak çok şey birikti içimde. Ama ben bunları kendime anlatmaya - artık kendine anlatmak; kabullenmek, anlamak, sahiplenmektir benim için- ne kadar cesaretim var bilmiyorum. Ya da başkalarına anlatmaya ne kadar hevesliyim bilmiyorum. Sıkıntının ne olduğunu bilmek ya da bilmemek arasında bir fark olduğuna emin değilim. Ama çözmeliyim. Kaşımadan, kanatmadan sonra paşa paşa kanımı emmeden rahat etmeyecek dayaklık ruhum.

Dönmeden içime bitmeyecek bu mesele.
Mevsimsiz bir ayda, Mart'ta.
Devletsiz bir şehirde, İstanbul'da.
Hem de kökleri olmayan bir ağacın tepesinde, Tuba ağacında çözmeliyim bu meseleyi.
İçimdeki nedir bilemiyorum. Dönemiyorum içime.
Bir huzursuzluktur ki çözülmez bu gürültüde.

konseptsiz bir ay olarak mart

2009-03-11T16:15:00.000-07:00

Mart gibiymişim. Şimdi farkediyorum. Zaman var ki Eylül'de anlattım hep kendimi. Bu yüzden en çok Eylül'ü sevdim belki. Ya da hiç sevemedim Eylül'ü. Gelenlerin, gidenlerin ve değişenlerin çok olduğu Eylül. Gelenlere, gidenlere ve değişenlere hiç alışamamış ben. Ben ve Eylül. Aramızdaki uçurumlar ve renk farkları sevdirdi belki de en çok Eylül'ü. Ya da tamamen Eylül'ün kendine ait melankolik hali ve tüm klişeleri yazdırdı Eylül'ü. Öyle veya böyle Eylül gibiyim diyordum hep. Tanrı'nın tüm mahlukları gibi ben de belki yanlış bir yoldan, yanlış bir rüzgarla yürümüşüm. Tersine tersine. Akıntıya kürek. Mart gibiymişim.
Şimdi anlıyorum bunu. Belki de daha önceden anlamışlığım ama kabullenememişliğim, kendimi sahiplenememişliğim vardır, hatta muhtemeldir. Ki benim için hiç de sıradan olmayan olgular bunlar; anlamamışlık, kabullenememişlik, sahiplenememişlik. Mart da böyle. Tevekkeli değil aşkı bulduğum da Mart'da bulmuş kendini. Hayat ince bir mizah çizgisinde giderken; anlamadığım, kabullenemediğim, sahiplenemediğim ay olan Mart'ı ben bulurken; anladığım, kabullendiğim, sahiplendiğim de Mart'ta bulmuş kendini.
Şimdi ben de Mart'ı anlamaya, kabullenmeye ve sahiplenmeye çalışıyorum. Mart benim gibi. Ben de en az Mart gibiyim; kararsız.
Unutkan bir ay Mart. Unutmaya mahkum halet-i ruhiyesini. Ne iyi olduğunun farkında ne kötü. Ne yakın ne uzak. Ne kendinde ne kaybetmiş kendini. Ama bir türlü de bulamamış tam anlamıyla. Bu durumda Mart; farkındalıksız, karasız ve kendinden uzak. Mart'ı tanımlarken kendimi de tanımlıyorum bir yandan. Bir kendinden uzak, kararsız ve farkındalıksız Mart'a bakıyorum bir de senebesene kafası daha çok karışmış, ne yapacağına asla karar verememiş, her daim sinirli ve kavgalı ama çoğu zaman neye sinirli ve kimle kavgalı olduğunu unutan, inatçı bir keçi fakat vazgeçmeye, pes etmeye her an hazır, ne yolda olduğunu ve nereye varacağını asla bilmeyen, yıllar var ki yanlış insanlarla, yanlış zamanlarda, yanlış mekanlarda olmuş bana. Mart'la benziyoruz. Bu benzerlik her ne kadar canımı sıksa ve senebesene gözümü kapamaya neden olsa da.
Ve özbeöz kardeş hatta tek yumurta ikizi olsak dahi her daim üvey kardeşim olarak anacağım ayda Mart'ta aynıyım; kafam allak bullak. Ha bir de sinirliyim çok. Mart gibi. İki güneş açıp az buçuk çehresi yumuşadığında, durun daha kara kış burada diyen, gün yüzü göstermeyen Mart gibi. Rengini her an sakınan. Sinsi Mart. Bir anda parlayabiliyorum. Nedenler değişiyor. Kendime. Çoğunlukla bir başkasına. Genel olarak hayatımdaki herkese. Hayatımdaki herkes demişken en az Mart kadar gaddar oluyorum ve "hayatımdaki herkes" i işin içine alarak yüzde altmış küsürünün gerizekalı olduğuna karar veriyorum. Ve bu kararımdan da dönmeyeceğime üvey kardeşim Mart önünde yemin ediyorum.

İnsanların pervasızlığından, rahatlığından, düz mantığından ve bilgisiz fikirlerinden tiksiniyorum. İşte o zaman Mart ayında olmanın yetkisine dayanarak önüme geleni haşlıyorum. Buna Tanrı'da dahil. Şu dönem iyi olan yanımdan geçsin, mükemmel selam verebilir. Mart kadar egosu yüksek ve ukalayım. Ve sinirli. Ve onun gibi dönüm noktasındayım. Biliyorum bahar gelecek ama kışın tüm kasveti içimde birikti ve son noktasında olduğunun teminatını verebilirim.
Tanrı'dan selam istemiyorum şu sıra. Biliyorum mükemmel değil. Ne demiş Plath; " Mükemmellik korkunç bir varlık, çocuk sahibi olamaz zaten."
Şu sıra en Mart olduğum zamanlar. Patlamaya hazırım her an. Kelimenin tam manasıyla canım burnumda.
Mükemmel değiliz ben ve Mart. İçinde bulunduğumuz koşul adına da anlayış bekliyoruz.

Hıçkırık

2009-03-09T13:05:00.000-07:00

Rotası belirsiz bir gemi gibiyim. Gemi benliğim için büyük bir benzetme. Bir sandalım; tek kürekli. Durmaya çalıştığı her limanda kayalıklara çarpan, su alan; bazen belirsiz bir reisin kaptanlık yaptığı. Hayatım kararsızlığım ve çaresizliğim çerçevsesi içinde kötü bir reprodüksiyon; çok uzaktan bile hataları göze çarpan. Belirsiz. Bazısının kendince anlamlar yüklemeye, derinlik kazandırmaya çalıştığı, kiminin ise bakmaya değer vermediği.
Ne zaman bir şeye karar vermeye kalksam önümde bir duvar kuruluyor hızla. Ne olduğunu anlamadan hayallerimin inşaatına başlamadan çoktan örülmüş oluyor galiz duvar. Toslayıp geri dönüyorum sonra. Bir labirente dönüşüyor düşlerim; içinde günbegün kaybolduğum.
Umut diyorum. Umut beni terk etmek için hayatımda. Gözünü kırpıp koca bir nanik yapan. Yarın benim için kötü bir şaka çoğu zaman.
Ama inanıyorum her şeyde bir alamet olduğuna. Hayallerimi böyle ayakta tutmaya başlıyorum. Sonra yine bir duvar görüyorum. Savruluyorum oraya buraya. Zihnim sigara dumanı gibi karışıyor havaya. Çok oldu netliğin uzaklaşması benden. Belirsiz her şey. Zaman flu. Ama biliyorum ki her şeyde bir alamet var, bundandır çoğu kez yokmuş gibi davranıyorum seyre dalıyorum hayatın akışını, yarının ne getireceğine bakıyorum. Çoğu zaman tek gözüm kapalı. Bir dosta omuz uzatıyorum çok kolay ama ben gerçek hayatta duygularımı açamıyorum öyle herkese. Bir düşte yaşıyorum. Kendi kendime anlatıyorum masallarımı.
Biliyorum evet. Herkesten fazla biliyorum bir hayalin peşine koştuğumu. Bir masal kahramanı oluyorum çoğu zaman. Ama biliyorum ki ayaklarımı toprağa basıp dünya zamanıyla alsam nefesimi işte ölümüm de öyle olacak. Tek gözüm açık olacak yine... Anlamıyor kimse, kendime de anlatamıyorum.. Ne anlatmam gerektiğini bilmiyorum.

Başlık

2009-02-28T17:47:00.000-08:00

Çimlere otursak birlikte. Islak olup olmadığı umurumuzda olmasa. Üşümesek. Ama Güneş tepemizde yakıp kavurmasa bizi. Bahar gelse, kayısı ağaçları çiçek açsa. Çok severim çiçek açmış kayısı ağaçlarını. Kayısıyı da. Çimlere otursak biz, zaman istediği gibi aksa. Telaşlarımız olmasa. Özlediğim dostları unutsam baharla beraber. Aklımda kalmasa iyi, kötü hiçbir şey. Özlemesem kimseyi ya da varlığına ihtiyaç duymasam. Kimse olmasa. Biz çimlerin üstüne otursak. Sonra zaman geçse istediği gibi.
Bahar gelse ve kayısı ağaçları çiçek açsa. Vapurda dışarda oturabilsek, atkılarımızı, berelerimizi almasak yanımıza. Üşengeç kış çekip gitse, üşümese ayak parmaklarımız. Okulların kapanmasına az kalsa, yaz ile ilgili planlar yapsak. İş baksak hatta. Para kazansak. Filmler izlesek. İstiklal'de paçalarımız çamurlanmadan yürüsek. Şehire biraz renk gelse. Sezon bitmeden görmek istediğimiz oyunları yakalamaya çalışsak.
Öylesine üzerime çöktü ki kış. Öylesi bir ölü toprak serpti ki; parmağımı bile oynatmak istemiyorum. Sabahtan akşama kadar battaniyenin altında film izliyorum. Bazen kitap okuyorum. Dışarı çıktığımda ise, her daim lanet ettiğim yaşadığım şehire biraz daha lanet ediyorum. Kalabalığa, çamura, trafiğe luzumsuz curcunaya. Hele bir de şimdi seçim otobüslerine. Topuna lanet ediyorum.
Sevmiyorum kışı. Hele bu şehirde hiç sevmiyorum. Bahar gelse Moda'da olsak. Kayalıklar ıslakken biz kuru olsak. Burnumuz üşümese.
Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Üzerimde tarifsiz bir tembellik var. Mutfağa gidip çay bile almıyorum. Çıkmıyorum odamdan. Bazen kütüphanemi dağıtıp geri diziyorum. Türlerine göre diziyorum bazen kitapları. Romanları, oyunları ayrı rafa. Sonra dağıtıp boyutlarına göre diziyorum. Sırf bir iş yaptığımı hissetmek için, kendimi kandırmak için.
Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ama yine yapmam gereken çok şey var. Tanımam gereken çok insan, başlamam gereken çok iş. Hep var. Ama güç yok bende. Şevk yok, can sıkıntısı çok.
Bahar gelse, ısınsa havalar. Çimlere otursak beraber. Söz karınca olacağım. Çok çalışacağım.
Bir işe yaramalıyım. Nedenli veya nedensiz bir şey yapmalıyım. Nedenini sormadan uğraşmalıyım bir şeylerle. Bu yazıyı yazmamda hiçbir sebep olmadığı gibi. Belki de sırf yapmak için yapmalıyım. Başlık bile düşünemedim bu yazıya. "baharı bekleyen kumrular gibi" demek istedim. Dilim varmadı. Üzerimdeki ölü toprağını atmalıyım. Yapmalıyım,evet. Hemen yapmalıyım.

2009-02-24T10:03:00.001-08:00

Cadı Kazanı

2009-02-22T06:58:00.001-08:00

Acının tarifini yap bana!
Zevkten dört köşe olmuş halinle,
Ben en tenha köşelerde saklanırken..
Yırtık bir tualmiş hayat,
Potluk yapıyormuş kusurlar.
Beyaz beyazlıktan çıkmış,
Bütün boyalar savaş içinde.
Arada karalar var beni ölesiye sarmalayan
Saflığını, sınırına kadar yitirmiş artık her şey.
Adi bir et parçası mı bu bana kafa tutan?
Yaptığım resimleri yırtan, karalayan
Ya da tüküren üstüne..
O gözler mi bir zamanlar beni günahkar yapan?
O kalp mi beni yalanlarla sarmalayan?
Lanetim üstüne olsun Ey! toprağın kölesi.
Sayende kutsal günah yine yağmalıyor yüreğimi.
Sen ki kara bir bulut, ruhumu kapkara eden,
Boylayacaksın en korkunç zindanların dibini.
Karabasanlarımı yollayacağım sana,
Gözetlesinler seni son yolculuğuna kadar.
Sen ki yaraladın benim tualimi,
Yakıp, yıktın bir bez parçasına sığdırdığım hayallerimi,
Jilet niyetine giyotinle kesiyorum şimdi bileklerimi.
Transparan bir bedendim senden önce,
Sıkıca giyindim katmanlarımı,
Ta ki ruhumu boğana kadar.
Şimdi kaynat kazanları, geliyorum yüreğimle.
Pişirdiğin yemeğe akıtacağım göz yaşlarımı,
Ona en güzel tadı veren tuz niyetine.

Çift

2009-02-17T09:59:00.000-08:00

Hayallerimi iki başa sığdırdım. İki kalbin içinde geleceğim. Hayallerim iki kişi, geleceğim de öyle. Yarın iki kişi. Ben ki içinde yarın olduğu hayallerdeki benciller bencili; hepsini eşit paylaştırdım. Yarınımızı ikiye böldüm. Gördüm ki böylesi daha büyüleyici. İki ömür biçilmiş gibi hissettim. Hayallerim iki kişinin. Mutluluğum, zaferlerim, yenilgilerim, heyecanlarım. Hepsi çift. Bizim gibi. Yarınım iki tane. Her günüm, her anım, her senem çift. Çift bir hayat var gözümde. İki kişinin omuzlarında. Ondan ayrı tutabildiğim bir düşüm yok. Onu dışarda bırakabildiğim bir hayalim yok. Onsuz hiçbir şey olmaz oldu. Hepsi tek oldu. Yani yarım. Çift olmayan her duygu yarım gözümde. Her sevinç eksik, her hüzün az. Tam olmabilmesi için onun olması gerekli oldu.
Zaman ömrümü ikiye katladı. Beni ise parçalara bölüp, küllerimi denize döktü. Son yok hiç gözümde. Sonu unuttum. Son verdim tekil kaygılarıma. Birinci çoğul şahıs kurduğum cümleler. Gördüğüm rüyalar ikinci çoğul şahıs, gelecek zaman.
Bir ev var tümleçte. Bizim olan. İkinci çoğul şahıs, gelecek zaman. Bizim evimiz. Onun istediği gibi bembeyaz. Ya da benim istediğim gibi temiz tutabileceğimiz kadar beyaz. Biriktirdiğimiz kitaplar çeyizimiz. Bizim evimiz, kitaplarımız, filmlerimiz, şarkılarımız, hayallerimiz. Bizim. İçinde büyüdüğümüz, hayallerimizi büyüttüğümüz evimiz. Dışardan korunduğumuz, bize ait olmayan, bizim olmayan, canımızı acıtan her şeyden saklandığımız evimiz. Yuvamız. Kendimiz ailemiz. Bir üçüncüye daha ihtiyaç duymadığımız, yarattığımız dünyanın huzurunu bulduğumuz, güldüğümüz, ağladığımız, yemekler yaptığımız, filmler izlediğimiz evimiz. Bizim.
Küçücük bir dünya kurmak istiyorum şimdi gelecek zamanın ikinci çoğul şahsında. Bize ait olan. Bizim olan. Küçücük bir dünyanın küçük bir hayat yaşayan küçük insanları olmalıyız onla. Böyle mutlu oluruz anca. Nerde, ne zaman, nasıl olacağı mühim değil. O evin dışında kalmış, herhangi bir dil konuşulan, herhangi insanlar umurumuzda değil.
Beyaz bir ev. Bembeyaz bir huzur. Onun istediği kadar beyaz veya temiz tutabileceğimizi düşündüğüm kadar beyaz. Öyle veya böyle bizim olan beyaz. Bize ait olan, bizim olan.
Ömrümü iki kalbe sığıdırdım. İki canla donandım tepeden tırnağa. Telaşlarım, mutluluğum, kargaşam ve hayallerim çift.
Ve bir ev var yarında. Beyaz. Kimsenin giremeyeceği, huzurumuzu bozamayacağı, canımızı acıtamayacağı kadar beyaz.

La Mome

2009-02-16T16:03:00.000-08:00

Daha Önce Denenmemiş Bir Yol Seçti

2009-02-10T15:19:00.000-08:00

gidilmeyen yol

sarı bir ormanda ikiye ayrıldı yolum,
ikisinden birden gidemediğim ve yoldaki
tek yolcu olduğum için üzgün, uzun uzun
baktım görene kadar birinci yolun
otlar çalılar arasında kıvrıldığı yeri;

sonra öbürüne gittim, o kadar iyiydi o da,
ve belki çimenlik olduğu, aşınmak istediğinden
gidilmeye daha çok hakkı vardı; oysa
ordan gelip geçenler iki yolu da
eş ölçüde aşındırmıştı hemen hemen,

ve o sabah ikisi de uzanıyordu birbiri gibi
hiçbir adımın karartmadığı yapraklar içinde,
ah, başka bir güne sakladım yolların ilkini!
ama bilerek her yolun yeni bir yol getirdiğini,
merak ettim geri gelecek miyim diye.

iç geçirerek anlatacağım bunu ben,
nice yaşlar nice çağlar sonra bir yerde:
bir ormanda yol ikiye ayrıldı, ve ben –
ben gittim daha az geçilmişinden,
ve bütün farkı yaratan bu oldu işte.

Robert Frost

Bazen

2009-02-09T16:10:00.000-08:00

Her şeye lanet edebiliyorum bazen. Hepsine, her şeye, herkese. Sahip olduğum, sahip olmadığım, asla sahip olamayacaklarıma. Tanrının yarattığı her mahluka, yaşadığım ülkeye, bu ülkedeki insanlara, hayvanlara. Pencereden bakıp gördüğüm, hiç tanımadığım ve asla tanımayacağım insanlara dahi lanet edebiliyorum.
İçimde öyle bir kin doğuyor ki o bazenlerde; nereye saldırsam, hıncımı kimden alsam bilemiyorum. Ailemi seviyorum. Ama onlarla yaşamak istemiyorum. Kardeşimi, annemi babamı yıllarca görmesem gıdım gocunacağıma inanmıyorum. Bazen, yine o bazenlerin içindeyken çekip bir yere gitmek istiyorum. Herhangi bir yer. Cebimdeki paranın beni götürebileceği, kendimi götürüp yok edebileceğim bir yer. Ben yoksam lanet ettiğim hiçbir şey de yok. Ben yoksam dünya da yok. Olmadığımı düşünmek kadar mutlu etmiyor beni hiçbir şey. Hayatta asla mutlu olmayacağımı bile bile uyanıyorum her sabah. Asla istediğim mutluluğa erişemeyeceğimi, lanet ettiklerime günbegün lanet etmeye devam edeceğimi, sonrasında hayatımın koca bir lanet olduğunu bile bile. Bile bile uyanıyorum her sabah. O gün neler olacağını biliyorum istisnasız dakika dakika. Gece olup aynı yatağa yatıp gözlerimi kaparken göreceğim rüyayı biliyorum çoğu kez. Aşağı yukarı kaçta kalkacağımı, o gün ne yapacağımı. Gün; tanrının yazdığı içinde sıfır çatırşma, bolca sıkıntı barındıran acemi bir senaryo gözümde; hiç bir yapımcının değer verip okumayacağı.
O bazenler çoğaldığında işte yok olmak geliyor sadece aklıma. Sessiz sessiz ölmek. Ertesi sabah kimsenin adımı hatırlamaması. Unutulmak, yok sayılmak gözümde kutsallaştıkça rahata eriyor ruhum.
Bazen, işte o bazenler gelince lanet ediyorum her şeye. Hayatımda yer etmiş her isme, her sıfata, her mekana. Öyle bir kin büyüyor ki içimde; bir gün beni yok etmesinden korkuyorum. Evet korkuyorum. En bitmiş anlarımdaki tek ilacımdan da korkuyorum. Cesaretimi bitiriyorum önce. Hem uyurken, hem uyanırken hem de aldığım her nefeste. Lanet ettiğim her şeyden korkuyorum. Belki de sırf bu yüzden lanet ediyorum. Hepsinin yok olacağı günü bekliyorum.

Asıl Adım Sensin

2009-02-09T13:26:00.000-08:00

Yanında hayallerimin beden bulduğu kadına S. Ş.'ye..
Hep oyaladım seni...Yeri gelecek bir gün seni de yazacağım diyerek..Hep oyaladım. En iyi yazımı sana yazmak istiyorum dedim. En özel yazım senin için olmalı dedim,dedim,dedim. İçten içe hep zamanı gelmeli dedim. Hala zamanı değil ama artık yazmalıyım seni. Seni yazmaktan neden bu kadar kaçtım biliyor musun? Çünkü hep korktum seni yazmak,beni yazmaktı...Seni yazmak çocukuluğumu deşmekti,seni yazmak canımı acıtmak,kabuslar görmekti. Çünkü seni yazmaktan korktum. Bunların hepsinden korktuğum gibi. Hala zamanı değil ama artık yazmam gerek seni..
Bu yazıya böyle başlamak istedim..Bir başı olsun istemedim...Bir adı olsun istemedim..Seninle ilgili her şey bu yazıda olsun istedim..Yerin yok bende..Çünkü sığdıramadım seni içime. Adın da yok bende. Zihnimde, ruhumda böylesine kutsallaştırdığım bu varlığın,tanrısal tenini dökemem kağıda. Korkarım. Bir günah gibi seni yazmak...
Çocukluğumuzu hatırlıyor musun? Ben pek hatırlamıyorum. Senin içinde olduğunu hatıralara bölemiyorum. Parçalayamıyorum bu zamanı. Sana süslü laflar edecek değilim. Çünkü biz süsü hiç sevmedik senle.Süs de bizi sevmedi pekala. Hayatın renkli neonlarını göremedik, bol gümbürtülü odalarını. Siyahı sevdik senle,sessizliği. Bu yüzden sözler ve renkler aklımda kalmıyor pek senle ilgili. Fazla karmaşık olsa da..Bir gökkuşağında kursak da evimizi,yeterince siyaha aitti ruhumuz. Ne çok konuşsakta,sessizlikti bizim yerimiz...
Kendimi anlatıyormuş gibi hissetmek istemiyorum bu lanet yazıda.Ama bir türlü beceremiyorum seni benden ayırmayı. Seni anlatmak o kadar zor ki.Yazarken o kadar huzursuzum ki.
Bir türlü anlatamıyorum seni. Bu duyguyu iyi bilirsin, bir türlü anlatamamayı,ifade edememeyi. Bir şey var ama onu anlatacak söz yok,hece yok,cümle yok,kelime yok...Kahretsin!
Şimdi öyle bir araftayız ki senle "kader bize oyun oynuyor" Bir mayın tarlasında kaybolduğumuz gündür bugün. Gün ki hiçe sarılıp saatlerce ağlama günüdür. Gün ki bir çıkmazdan dönüp yolunu kaybetme günüdür..Ama biz yolumuzu çok kaybettik seninle. Çok kaybolduk şu ufacık dünyada. Çok çıkmazlara saptık,çok yol şaşırdık. Ama suç bizim değildi hiç bir zaman.Ne bir ışık vardı elimizde, ne de bir güneş tepemizde. Karanlıkta yollarımızı bulduk biz senle,el yordamıyla. Adımlarımızı takip ederek. Ne senin peşine gidip kayboldum ben, ne sen adımlarımın ardından karanlığa karıştın. Her an, an olduk birbirimize.
Şimdi ne zaman tanıştığımızı hatırlamıyorum,hatırlamak da istemiyorum aslına bakarsan. Bilirsin saçma sapandır hafızam. Boşver sen de hatırlama önemli değil şimdi bunlar.
Önemli olan sensin şimdi,benim.Kaybolduğumuz sokaklar önemli. Bize yalan söyleyen,kaybeden,hiç eden insanlar önemli. Onları ne sen unutursun ne ben,o nu da biliyorum her şeyden fazla. Unutmak için gelmedik belki dünyaya. Her an hatırlayıp, her an kamçılar yiyip, daha güçlü olmak için geldik.
Hep oyaladım seni..Gün gelecek seni de yazacağım diye. Ama yapamadım..Hep korktum seni yazmaktan. Bir çok şeye cesaretim,cesaretin olmadığı gibi yine korku sardı dörtbiryanımı. Peki bir böyle mi doğduk,korkarak? Kim öğretti bize bunu? Ağlamayı? Kaybetmeyi? Kaybolmayı?
Bunları bize öğreten biri olmalıydı. Çünkü biz hep bildik seninle...Sevgi bir ihtimal değil,sevgi biziz diye.Sevgi sensin.
Çok korkuyorum..Senin kadar benim de korkularım var...İnancım yok,senin kadar..Kimseye.
Ama bildiğim bir şey daha var. Varlıkla,yoklukla, sonsuzla,korkuyla..Nerde nasıl olsak da; yıkıverebiliriz duvarlarını hayatın,çimlerini yolarız,camlarını kırarız,gözlerini oyarız umutsuzluğun..Ne kadar kaybolsak kaybolalım..Sen ne kadar kaybolsan da,elbet bir yol oduğuna inan,inanalım.
İnanalım ki canımızı acıtanlara gülelim incede.
Bugün bir dilek tuttum kilisede...
" Tanrım bana güç ver..Senden bir şans diliyorum..Kocaman bir şans..O kadar hissedeyim ki ruhumda gücü artık Sevgi yi yazayım..."
20.02.2008
İstanbul

Söz'üm

2009-02-09T07:36:00.000-08:00

Bazen sadece yazmak için yazıyorum, biliyorum. Sadece yazmam gerektiği için yazıyorum. Bir mecburiyet oldu bu. Günlerce yazmadığımda çocuğuna yemek vermeyi unutmuş ya da geçiktirmiş bir anne gibi hissediyorum. Yazıyı çocuğum gibi seviyorum. Çoktandır yazarken bir başka duyguya kapılıyorum. Canım acıdığında, rahatlamak zorunda kaldığımda yazmayı bıraktığımdan beri; yani yazının bende günlük mecburiyetlere dahil olduğundan beri var bu duygu. Çocuğum gibi. Her kelimeyle biraz daha büyüyen, yazılan her cümlede karnı doyan; sessiz sakin, suspus bir çocuk. Geçen zamanla biraz daha serpilen, okula başlayan; sosyalleşen, arkadaşlar edinip tercihler yapan bir çocuk. Tiyatroya da -oyunculuğa da- bu anlamda iş sıfatını yükledim uzun zamandan beri. Hayatın tamamını kaplayan, mesainin hiç bitmediği bir meslek. Yazmak ise en mahrem, en bana ait; bir çocuk. Benden olmuş. Kaşına gözüne aldırmadan, hastalıkta, başarıda veya yaramazlıklarda atsan atamaz, satsan satamaz bir çocuk. En ben olan, bana en çok benzeyen şey. Bu anlamda iyi bir ebeveyn olmaya çalışıyorum. Çocuğuma iyi bakmaya çalışıyorum, hatta bazen onun geleceğini düşünüp, onla ilgili yarın planları yapıyorum. Yarınımın içinde, planlarımın ortasında yazmak. Çocuğumun birgün diğer tüm çocuklar gibi yuvadan uçacağını biliyorum. Benim artık hikayeler kurmaya, dünyalar yaratmaya başladığım zaman. Yarattığım dünyaların kahramanlarına ruh verip, onların ömür haritalarını emek emek işlemeye başladığım zaman. Ben hikayeler kurmaya, dünyalar yaratıp içine küçük insanlar yerleştirmeye başladığımda çocuğum kanatlanıp uçmuş, evinden ayrılmış olacak. O zaman sözüm -çocuğum- insanların elinde olacak. Yergiye ve övgüye hazır olacak. Ama yaşamaktan, beslenmekten ve çoğu zaman kızıp çekip gitmekten hiç vazgeçmeyecek. Ben hikayeler kurarken, sözüm benden gidecek; artık herkese ait olacak. Herkese ait olacak çocuğum birgün. Bu sebeptendir ki her geçen gün biraz daha besliyorum onu. Bundadır yazmanın mecburileşmesi gün içine. Zaman geçerken söz benle birlikte büyümeye devam ediyor. Zaman beni, ben sözü -çocuğumu- besliyorum.
Yazı, çocuğum bellediğimden beri daha kutsal benim için. Daha duyarlı, daha düşünceli. Yazı benim için bir başka anlama geçiş yaptı; günlük mecburiyetlere ordan da evlatlığa terfi edince. Anlamını değiştiren her şey gibi, bu da bendeki- hatta herkesteki- anlayışı değiştirdi. Daha iyi anlıyorum artık bendeki "yazmayı" Seviyorum, besliyorum, büyütmeye çalışıyorum. Sadece kendi çocuğumu değil, tüm çocukları seviyorum. Yeryüzündeki tüm çocuklar eşittir. Bunu biliyorum. Anababaları olarak bizler nasıl büyütürsek çocuklarımızı ömürleri de bu çizgi üzerinden gider; sapmadan, sapıtmadan. Ama ben hikayeler kurmaya başladığım zaman. Kendimi değil de başka insanları yazmaya başladığım zaman çocuğum yuvadan uçup gidecek. İşte o zaman yazmanın bendeki şekli biraz daha değişecek. Yuvadan uçup giden evladın özlemiyle daha çok yazmaya, daha çok ilgilenmeye başlayacağım. Şimdi burası benim çocuğumun okulu. Sosyalleştiği, başka sözlerle, onların sahipleriyle karşılaştığı yer. Daha da büyüdüğünde mezun olacak. O zaman ben hikayeler kuracağım o da bu hikayeleri emek emek örecek.
Sözün bittiği yer, benim de bittiğim yer olacak. En benden, en bana ait.

Şubat Manifestosu

2009-02-01T13:00:00.000-08:00

İlkokul çoğrafya bilgisinden hatrımda kalan ama hiç dikkatimi çekip denk gelemediğim yegane bir mevzu vardır; Şubat aynın dört yılda birkez yirmidokuz çekmesi. -şu ayların da çekme olayı oldum olası ifrit eder beni "bu ay da otuzbir çekiyor!" - Coğrafya dersinden aklımda kalsa da şu zamana kadar dört yılda bir yirmidokuz çeken Şubat, dört yılda bir dikkatimi hiç çekemedi. Hiç ilgimi çekmiş bir ay olamadı. -zaman, bilhassa aylar hep ilgimi çeker- Yarı yıl tatilinden midir, İstanbul Kışı'nın kesvetli, ağır çekim curcunasından mıdır bilemem, hiç tadamadım Şubat'ı. Bu sebeptendir ki ne ilkokul coğrafyası kaldı aklımda ne de yirmisekiz -dört yılda bir yirmidokuz- çeken Şubat Ayı. Bu sabah öğrendiğim bu ayın yirmisekiz çekme hadisesinden farkettim bunu. Daha önce Şubat yirmidokuzla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum. İlkokul coğrafyasından aldığım bu bilgi bana sadece; Şubat yirmidokuzda doğmadığım için şükrettirmişti. Allah muhaffaza bir çocuk için dört yılda bir doğumgünü kutlamak kadar korkunç bir şey olamazdı.
Hiç yirmidokuza denk gelemediğim ya da yirmidokuz hiç bana denk gelemediği için Şubat ayı; yazılarının çoğu silinmiş, sararmaya yüz tutmuş, hafif grileşmeye başlamış bir kağıt müsvettesi gibi gelir.. Dikkat çekmeyen, nedensiz ve gereksiz. Göz açıp kapayıncaya kadar kendimi Mart'ta bulurum. Sanırım bunun nedeni Yarı yıl Tatili; tatiller hep çabuk geçer. Ama sadece buna bağlayamıyorum Şubat'ı. Başka bir şey var bu yılın ikinci, mevsimin sonuncu ayında; çözemediğim, çözmek için çaba harcamadığım. Belki de sorunu budur Şubat'ın. Yüzyıllar boyu konulmamış teşhisi budur. Kimse Şubat'ı anlamaya çalışmaz, anlaşılmaya çalışacak kadar değer vermez.
Bir şair için romantik bir öge değildir pekala Şubat. Ya da bir değişimin habercisi değildir; epi topu yirmisekiz- dört yılda bir yirmidokuz- gün süren, sürüne sürüne giden Şubat. Kimsenin dikkatini çekmeyen, iki günlük özürü -dört yılda bir bir- burnundan fitil fitil getirilen kısa süreli bir zaman dilimidir. İki günlük eksikliği onu aydan saymamıza bile neden olmaz. Oysa öyle değil. Bu sabah benim kanayan yaram oldu Şubat. Şubat'ta bir aydır, ve diğer tüm aylarla aynı itibarı görmelidir. Hatta diğer otuzbir çeken iki aydan birer gün Şubat'a eklenmelidir. Hem zaten bütün mevsimler birbirine benziyor. Hem de otuzbir çeken diğer iki ay toplumsal seksüel belleğimizin ızdırabından kurtulur.
Şubat manifestomu bir yana bırakacak olursak, bir zaman kavgalısı olarak kendi adıma birer itilaf devleti olarak gördüğüm yılın herbiri birinden düşman aylarını eşit görmek isterim. Adil savaşmak isterim.
Akşam, yemek dökülen mutfak kilimini küvette yıkarken annemi gördüm. Ve ayak bileklerini... Anneanneminkiler gibi olmuşlar.. İncecik. Annemde, sonra sadece anneannemde gördüğü o muhteşem ayak bilekleri. Sanırım Slav kadınlarına Tanrı'nın bahşettiği onlarca güzellikten benim için en şuh olanı; ayak bilekleri.. İncecik, dokunsan kırılacak gibi; kristal kadehler gibi.. Anneminkiler de anneanneminkiler gibi olmuş.. Ama bu inceciklik pek de güzel bir inceciklik değil; yaşlı bir inceciklik. Üzerinde zaman tutan, yorgun bir inceciklik. Tıpkı anneanneminkiler gibi. Zira ben anneannemin ayak bileklerini zamana batmış, dünya yorgunluklarından nasibini almış hallerini bilirim. Anneminkiler de olmuş. Yaşlanmış annem. Son günlerde hızla verdiği kilolara "biraz yemek ye o zaman!" diye çıkışıyordum.- belki de sadece az yemek yediği için zayıfladığına kendimi inandırmak istememdendir- Ama öyle değil galiba. Zaman tüm Bazoviç kadınlarının kaderi olan zayıflığı anneme de getirmiş. Annemin yedi ceddinin kadınları yaşlandıkça tığ gibi olur. Hem genetik, hem şekerden. İlk defa annemin yaşlandığını gördüm Şubat günü. İlk günü.

ilkel aşk isterim, aşkın en ilkel halini

2009-01-31T10:45:00.000-08:00

Gümüşsuyu'nda sevgilimi bıraktıktan sonra otobüsle Beşiktaş'a giderek mi yoksa iki dakikaya Kabataş'a yürüyerek mi karşıya geçsem diye düşündüm. Gümüşsuyu Askeri Hastanesi'nin hemen önündeki sokakta yokuş aşağı koştura koştura inmemle son verdim bu düşünceye. 19:52 deki Kabataş kararımdan sonra 20:00'da Üsküdar Motor'u kalkmıştı. Kendimle gurur duydum.
Yeni okulumdaki ilk dönemimin bitmesi üzerimden tarif edilmez bir yük aldı, evet. Çocukluğumdan beri okul ortamını severim ve hiç bir okuldan -çok okul değiştirmiş bir öğrenciyim ben- bu kadar sıkılmadım. Salak drama tarihi sınavı bittiğinde bir süre beynimde ilk insan, onun doğaya karışıp oyun oynama isteği, tiyatronun doğuşu, büyüler gibi drama tarihi hocam için gerekli bilgiler dönüyordu. İki saatte yüzlerce kelimeyi sıkıştırmaya çalıştığım yedi sayfalık sınavıma - sınav sırasında iki tane sivilce çıktı yüzümde- küfrediyordum bahçede sigara içerken. Bugün mesleğimin doğmasını sağlayan homo ludens insan umurumda değil. İlkel insanın götlerinden uydurup yaptığı totemler, av dönüşü yaptığı taklit yoluyla büyüler, kötü ruhları kovmak için -el sanatlarının da doğuşu olarak kabul edilen- maskeler ve ve ve bunların tekmili umurunda değildi Taksim'e giderken. Okulumdan bıkmış ve sevgilimi özlemiştim. Hergün bindiğim o salak otobüs beni Levent'e bırakana kadar üç hafta bu yolda sürünmeyeceğimi, hatta belki bir sonraki dönem bu okuldaki son aylarım olacağını düşündüm. Düşüncesi bile şahane. Garip insanların garip muhabbetleri, dangalak bölüm başkanım, çığlık atan hocalarım hiç biri olmasaydı ne güzel olurdu değil mi? Bu tatil pek güzel olacaktı.. Hepsinden uzak üç hafta kulağa şahane geliyordu. Ve sonra sevgilimi özlemiştim tabii. Kara kedi gibi araya giren mal final haftasından sonra. Sarıldım.
İstiklal'de yürürken anlam vermeye çalıştığım okulum, -ve ilgili her şey- kaygılarım yoktu. İşi gücü olmadığı için, sırf hayatta kalmak için doğaya karışan, yüzlerce şey arasında koşturan ve derdini dansla-oyunla anlatan ilk insan gibiydim. İlkel ilkel yürüyordum Şehr-i İstanbul'un kalabalığı çok, tasası yok caddesinde.

Elbette

2009-01-21T13:26:00.000-08:00

İnancımın eridiği, damla damla tükendiği zamanlar oluyor. Her şeyden vazgeçmek istediğim zamanlar, her şeyin benden vazgeçtiği zamanlar oluyor. Vazgeçtiğim zamanlar oluyor. An geliyor, metrelerce yükseklikten kendimi bırakacakmışım gibi bakıyorum hayata. Alınacak onca nefesten vazgeçilen o araf gibi... Avucumdakileri bırakıp, biriktirdiklerime bir nokta koyup gitmek istiyorum o zaman. O zamanlar gitmekten başka şans bırakmıyorum kendime.. "Kaçmak, sonsuza kadar kaçmak kurtarır beni." Umutsuz cümleler kuruyorum biteviye. Umut, tükendikçe büyüyor... Tükendikçe yer ediyor bende.. Her tükendiğinden daha benden oluyor.. Ben umut oluyorum sonra, umudum ben oluyor. Zaman öyle çabuk geçiyor ki, öyle hızla kayıp gidiyor ki ellerimin arasından, çaresizce bakıyorum yırtılan her takvim yaprağına. Bir telaştır gidiyor içimde. Bas bas bağırıyor içimdekiler. Bu kargaşanın içinde suspus olduğum zamanlar da geliyor. Susuyorum. Sustukça bitirmiyorum ama.. Erteliyorum. Sonra yine konuşmanın zamanı geliyor. Ve sonra yine susmalar. Öyle bir çark ki dönen içimde; neyi nerden aldığı, neyi nerye koyduğu, bana ne yaptığı belirsiz.
Zaman benden yana olduğunda insanların acımasızlığını hissediyorum, zamanı hatırlamaya başladığım ise insanların acımasızlığına göz yumuyorum. Gözlerimi kapamayı öğreniyorum yavaş yavaş..
Zaman geliyor, sımsıkı basıyorum toprağa.. Öylesine bir güç büyüyor ki içimde. Kimsenin dokunamayacağı, dokunsa da incitemeyeceği bir çiçek bahçesi yeşeriyor ellerimde. O zaman esip geçen zaman kardeşim oluyor. Zaman, ben ve umudum sonu olmayan bir yola çıkmaya karar veriyoruz. Peri masallarından çıkmış insanlar şarkı söylüyor etrafımızda.. Bir kumpanya başlıyor hayatımda.. Rengarenk yollar, çikolatadan evler.. Umudumun yine yanı başımda yeşermeye başladığı her anda olası bir tehlike taşıyorum... Tehlikeli bir hava soluyorum.. Zamana hiç inanmıyorum..
Bir bitiyor bir başlıyor ömür.. Bir doğuyor bir ölüyor umudum.. Olası her şey.. Her an her şeyle yaşıyorum. İçimde her şeyi yok veya var ediyorum. Ben yapıyorum hepsini..
İnsanlar, hayat, zaman öyle şans ki, öyle acımasız ki aslında.. Bunu bilmek üzerimde olan en büyük yük. Bu yük hep olacak.. Zaman akmaya, hayat adaletsizliğine devam edecek.

Bir gün gözlerimi kapasam ve zaman geriden akmaya başlasa. Biri başımı okşasa, un kurabiyesi koksa her yer, sabah kalkıp çizgi film izlesem, susam sokağını kaçırmak ağlama sebebim olsa, radyoda Oya-Bora çalsa, babam işten gelmeden uyusam, sigara dumanından rahatsız olsam, pazar akşamları annem yıkasa beni.. Hiç telaşım olmasa, birsürü logom olsa.. "Bir, iki, üç uyumazsan kötü kalpli cadı gelecek" desem, öyle uyutsam kendimi.. Sabah kalksam, peşine koşacak hayat kaygılarım olmasa... Resim yapsam bütün gün..

Her şeyden vazgeçmek isterim çoğu zaman.. Ama kolay değil bitirmek hepsini içimde.. Yok saymak kolay değil.. Aşk da var hem..

Sevgiliye;
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen' e
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var ya, o koyuyor adama.
William Shakespeare

Güvercin

2009-01-19T13:29:00.000-08:00

Bir daha açar mı karanfil korkusuz?
Bir daha uçar mı güvercin şehirde?
Yalancı güneşli bir ocak
Mübarek Cuma gününde

Gitti cancağızım gitti
Bitti son İstanbul
Kaldırımlar zabıt tuttu şahidiz hepimiz,
Her yer tetikti

Sen de çekip gitme
Dayan be umudum
Dön gel, dön gel
Meydan okur hayat
Pabuç bırakmaz ölüme
Dön gel, dön gel
Bir daha yazar mı kalem kanaya kanaya?
Kağıdı da kan tutar, ağaç değil mi soyu?
Ağla, doyasıya ağla!
Aynı denizde çoğalır yüreğin özsuyu

Dantel

2009-01-18T10:25:00.000-08:00

Zaman kasabadaki tüm evleri yıkıp geçen çığ, hayat doğmamış bedenlere biçilmiş kaftan. Nokta, yazılan tüm hikayelerin bitme zorunluluğu, bitiş yeniden başlamaya çaresizce bir neden.
Elindeki su dolu bardağı yanı başındaki masaya koyması zor oldu. Hastalık veya halsizlikten değildi tabii. Acı bazen üzerimize öyle büyük bir yük bırakıyor ki; bedenin ağırlığı, ruhun kararsızlığı evrendeki yerimizi büyütüyor. İşin ağlanılası tarafı da tam bu noktada başlıyor belki.. Biz küçüldükçe uzaydaki yerimiz büyüyor. Fizik, acıyla ters orantılı.. Bardağı bırakırken masa örtüsüne irişti gözü. Doğdu doğalı bu odada bu masanın üzerindeki örtü, belki ilk defa bu kadar dikkat çekiciydi. Özenle işlenmiş, emek emek örülmüş.. Hatta belki uykusuz gecelerin sebebi olmuştu. Sonra bu altı yedi metrekarelik odanın içinde yıllarca bırakılmak olmuştu kaderi. Onun gibi. Acılarımız bazen Zeki Müren şarkılarıyla artarken, bazen de Zeki Müren kirpiğiyle hafifliyor böyle.. Dikkat dağıtan her şey, gökten yağan bir damla yağmurun bereketi gibi toprağa. Toprak, su, masa örtüsü, fizik kanunları. Evrenin bu denli büyüklüğü telaşımızın sebebi çoğu zaman. Bazı zamansa içimizdeki tüm telaşeyi susturan, lal eden.
Bardağı bıraktı.. Ayaklarının buz kesmesi, serçe parmağının uyuşması bile yatağa gömülüp uyku savaşı vermemesine sebep değildi. Üzerimizdekilere aldırış etmeden, bir yorgan da biz çekeriz kaderimize. Ne kadar gömülürsek yatağımıza, o kadar mahrumuz hayatın kötülüklerinden.. O kadar kaçmışızdır akıp giden ritimden. Bir de cenin gibi büzüşmüşsek karnımıza,başımız düşmüşse göğsümüze; cennetten bir tutam yer bulmuşuzdur. Şimdi daha fazla huzur vermez hiçbir şey. Acı, uzaydaki yerimizi arttırırken, yatakta kapladığımız hacim azalır. Öyle karmaşık bir grafiğe dönüşür ki anlarımız; anlamaya yeltenmeyiz bile. Şimdi zekamız buna yeterli değildir.
Nedenini anlatmadı kimseye, nedensizce geçen zaman içinde... Nedenlerin ifadesizleştiği, anlamını yitirdiği her noktada, o tehlikeli cumbadan geçildikten sonra susmak, suspus olmak avuçta kalan son şans. Konuşmak sadece acıyı tazeler, kesif bir koku bırakır. Sustu. Evrenin bu denli büyüklüğü telaşesini nasıl susturduysa, o da öyle sustu. Ölesiye sustu.
Yatağın içinde geçen günler dünya zamanıyla sayılmaz. Zamanın çok dışında, zamanı daha önce hiç bilmemiş bir zamanda geçer o. Zamanın zamandan haberdar olmadığı zamanda. Ya da zamanı unuttuğu zamanda. Anbean küçülen, un ufak olan anın içinde. Şimdi zamanını bilmediği bir anda solundaki pencereyi açtı. Şubat girdi içeri. Belli belirsiz deniz sesi.. Pencereden bakkala bağıran bir kadının rahatsız edici tizliği, ne sattığını anlayamadığı bir adamın ekmek kavgası.. Kaldırımlardaki hışırtılar... Gri kahverengiler girdi içeri. Zamanını bilmediği bir zamandan beri bu oda birden fazla kişiyle doldu. Ayakları daha çok üşüdü.. Dantel masa örtüsü rüzgardan katlandı, tül uçuştu. Rüzgar içeri girdi. Evrenin kalabalığı, telaşı davetsiz bir misafir gibi ekşidi odaya.. Günler sonra zaman bu odaya uğradı.. Misafirlerin yanında ceninliğine ihanet etmek zorunda kaldı.. Ayağa kalktı. Bu kez sadece ayakları değildi üşüyen.. Titredi vücudu Şubat'tan ötürü.. Zaman bu odaya kendini hatırlattı. İstasyondan tren sesleri geldi. Sadece ses değil, bu şehre birileri geldi. Bu şehirden birileri gitti. Kavuşanlar oldu, ayrılanlar. Arkasını döndüğünde uzun zamandır görmediği, nerden tanıdığını hatırlayamadığı birini gördü.. Yüzündeki morluklara takıldı gözü.. Çekindi, nedenini soramadı. Yüzünü elledi, ellerine baktı.. O'nu nerden tanıdığını hatırladı.. Bugünü hatırladı. Bugün bugündü. Zaman kaldığı yerden akmaya başladı.. Zaman henüz işlenmemiş günahlara biçilmiş cezalardı dün. Ellerindeki, gözlerindeki yanıkların sebebiydi bu.. Tekrar dışarı baktı.. Üst kattan bir şarkı sesi duydu.. Dönüp dantel örtüye baktı.. Yüzünde teslim olmuş bir gülümseme belirdi.

Happy Birthday Karōshi!

2009-01-17T13:56:00.000-08:00

Finaller Firarlar

2009-01-15T04:32:00.001-08:00

Kaç, koş çalış çalış!
Uh!
Migrenim seni seviyorum, haydi sen de beni sev!
Çoook çalışıyorum evet.

p.s. dönemin bitmesi beni fazlasıyla memnun edecek. herkesten öyle sıkıldım ki. ama şu devamsızlık olayı götüme çok fena patlayabilir. ok bye!

Migraine

2009-01-12T13:17:00.001-08:00

o zamanlar bu zamanlar

2009-01-11T13:01:00.000-08:00

Bazen düşünmüyorum da; nasıl da huzurlu oluyorum. Aklımın kıyısında köşesinde ufak bir tenhalık beni mutlu etmeye yetiyor. Hele şu sıra. Tertemiz, pürüzsüz bir örtü var üzerimde. Pek haşır neşiriz kendisiyle. Ellerim sıcacık kış günü.
Ah yarın. Bir de yarın var tabii. Neyse sustum.

Oly 2009'un ilk soğuk algınlığını gururla sunar.

2009-01-11T12:59:00.000-08:00

Cesaret

2009-01-08T14:58:00.001-08:00

"Sahildeki bütün bu insanlar sürekli korku içinde yaşıyorlardı, hatta insanın soluğunu kesen günbatımını seyrederken bile. Yalnız kalmaktan korkuyorlardı; şeytanın üşüştüğü karanlıktan; pot kırmaktan; Tanrı'nın yargısından; başkalarının ne diyeceğinden; her şeyi cezalandıran mahkemelerden; risk alıp yenilgiye uğramaktan; kazanıp başkalarının kıskançlığına katlanmak zorunda kalmaktan; sevip de reddedilmekten; maaşına zam istemekten; bir daveti kabul etmekten; bilmediği yerlere gitmekten; yabancı bir dili konuşamamaktan; başkalarını etkileyememekten; yaşlılıktan ve ölümden; hatalarıyla göze çarpmaktan; meziyetleriyle göze çarpmamaktan; ne hatalarlıyla ne de meziyetleriyle göze çarpmaktan.
Korku, korku, korku. Yaşam giyotinin gölgesinde bir terör rejimiydi."

Bir Bakmak?

2009-01-04T07:25:00.000-08:00

Şair der ki;

www.aylaklikbedava.blogspot.com

Şairin aşkı der ki;

www.lilithuderki.blogspot.com

Hayallerim Yalan Değil

2009-01-03T16:09:00.000-08:00

Yalanlarımız var. Kimisi koskoca kimisi un ufak. Yalanlarımızla biz varız sonra. Bizim olduğumuz yerde yalanlarımız. Kendimize söylediğimiz, birbirimizi kandırdığımız. Yalan gülüşlerimiz var. Yalan gözyaşlarımız en yalandan yalan hayallerimiz var. Umudun olduğu her yerde yalan var. Yalanlarımızın içinde umudumuz. Kendimizi kandırmak zorunda olduğumuz anlar var. Geçtiğine inandığımız anlar ya da hiç bitmediğine inandığımız olaylar. Yalanlarımızla bir varız. Hayatımız koca bir yalan bazen. Bin ağızla binbir iş çeviriyoruz bazen. Evet, hatta bazen yapabildiğimiz en iyi şey bu.
Yalanlardan arındırılmış hayaller kurmak şimdi benim umudum. Hayallerimin gerçeklerimle eş değer olması benimkisi. Bunu istiyorum. Hayatımdaki tüm yalanları, kendimi kandırdığım, kendi kendime anlattığım masalları rafa kaldırıyorum.
Tek bir gerçek var şimdi; aşığım. Hem işime, hem ona. İkisi var şimdi ömür haritamda. İkisi de yalanlardan mahrum, hayallerle örülü dörtbir yanı. Tertemiz, dipdiri. Şimdi ikisi de her şeyim. Benim her şeyim kendimle savaşım, kafamı duvarlara vurduğum, hayatın içinde kaybolduğum, bile bile ladeslerin bekçisi, meselem; tiyatro. Benim her şeyim kendimi bulduğum, kendimle barıştığım, ruhumu paylaştığım, hayatımdaki herşeyi herkesi ortak ettiğim; aşkım.
Birbirinden bambaşka, birbirinden böylesine uzak iki şey benim her şeyim. Şuursuz bir dengeye oturdu hayatım. Yalanlardan dışarı, hayallerimin tam içinde.
Boşa geçen zaman, salya sümük yalnızlıklar, güvensizlikler, kandırmalar bitti. Bir nokta ki ömrüme konulmuş; tarifsiz.
Yalanlarımızı yalanlarımızın yanına yakışana emanet ettik. Hayallerimiz gerçeklerimiz kadar büyük, gerçeklerimiz kadar küçük..
Gerçekleştirebileceklerimiz ise; hayal edilemez.
Kış mı geldi yine? Rüzgarla yağmurun kardeşliği şahit hepsine... Dimdik, kudretli bir umut büyüyor içimde. Baharı hayal edemiyorum.. Bahar gerçek... Hayallerim de..
Aşk? Şimdi varlığı varlığım..

STOP ISRAEL!

2009-01-01T11:15:00.001-08:00

Değişmeyen Yeniler

2008-12-29T14:54:00.001-08:00

Bembeyaz kar yağdı, ama insanlar hep aynıydı.. Kar bitecek bir zaman sonra, insanlar yine aynı kalacak. Bir yerde kalacağız hepimiz. Ama kar yağmaya devam edecek, sonra eriyip gidecek. Sonra yine yağacak.. Zaman hep gelip geçecek. Herşey geçip gidecek. Biz kalacağız sonra. Yine bizle kalacağız. Zaman zamanlığından asla vazgeçmeyecek. Geçip gidecek. Bir yıl daha bitecek. Yenisi gelecek. Hiçbir şey değişmeyecek ama... Biz biz olduğumuz sürece değişmeyecek.
Yeni yıldan hiçbir şey beklemiyorum ben şimdi.. Ellerim bir başkasının ellerinin içinde kayıp. Sıcacık. Bir huzur var ki içimde tarif edemem. Etmem de zaten, bırakalım tarifsiz kalsın.. Hep böyle kalsın.
Yeni bir yıl umurumda değil hiç.. Zamanın geçmesiyle hiçbir şey değişmez. Aynı mutluluklar tazelenir, aynı acılar şekil değiştirir. Replikleri değişir, dekor değişir ama aşk aynı aşktır, acı aynı acı.
Şimdi içinde olduğum şey değişmesin hiç.. Hava soğuk... Sımsıkı sarılıyorum içimdeki umuda.. Korkuyor muyum? Biraz.. Kapıyorum gözlerimi.. Zaman geçiyor, hiçbir şey değişmiyor.
Bambaşka bir yere gidiyor hayat. Mani olmuyorum. Zamanı daha önce hiç bu kadar dost bellemedim ben. Sonsuz bir barış imzalıyorum onla. Şimdi zaman benim için, benim istediğim gibi akıyor.. Değişmiyor ama hiçbir şey. Ben değişmedikçe değişmez hayat.. Ben çekip gitmedikçe durmaz dünya..
Seviyorum.
Zamanı, hayatı, onu, kendimi. Hiç utanmadan seviyorum hala. Değişmeyen herşeyi seviyorum. Öncesi bitti. Sonrasında sahne sırası.. Kostüm, makyaj, dekor, seyirci herşey hazır. Perdenin açılmasını bekliyordum. Açıldı...
Büyük bir alkış... Lokal ışık

I'm In Love

2008-12-26T15:18:00.000-08:00

Hamlet Fragmanlar

2008-12-22T09:22:00.000-08:00

olmak ya da olmamak işte bütün mesele bu.
düşüncelerimizin katlanması mı güzel,
zalim kaderin yumruklarına,oklarına?
yoksa diretip bela denizlerine karşı
"dur,yeter" demesi mi?

Eylül ayında olmuşum ben. Ne sıcak ne soğuk, renksiz, keyifsiz bir ayda. Ya gidiş ya da dönüş ayında. Okullar açılırken, yaz biterken. Otogarların, tren garlarının, havaalanlarının en kalabalık olduğu ayda. Ya hüzünlü, ya sıkkın, ya da heyecanlı bir ayda. Bu yüzden sevmem ben doğduğum ayı. Rengini belli etmeyen, ne olduğunu hiç anlatmayan bir ay Eylül. Tastamam gece 03:03'te olmuşum. Hemen herkes uyurken. Evsizler, sarhoşlar, fahişeler ayaktayken. Eylül gecesi o saatte ayakta olan herkesle birlikte. Her bir doğum aynıdır aslında. Başka zamanlarda, başka mekanlarda, başka bir rahimden dünyaya gelen herhangi bir can aynı biçimde var olur. Farklı şartlarda var olmaları özlerinde var olmalarına bir engel değildir. Ben de öyle olmuşum işte. Henüz anne karnında altı ay dokuz günlükken. Yerimde duramayıp çıkmışım. Merak etmişim dünyayı. Doktor elinde aldığında çok korkmuş öleceğimden. Zaten yirmi gün boyunca başka da kimse dokunmamış bana. Öylece geçmiş ilk yirmi günüm yani. Tek başıma.
Dünyaya nasıl veya ne şartta gelirseniz gelin. Şartlar ne olursa olsun doğumunuz doğumdur. O an var olursunuz. O an var olan herhangi birinden ne eksik ne fazla. Herkes sadece o zaman eşit. Bir de ölümde. Arada kalanlardır zaten hayat. Doğum ve ölüm hayata dahil değildir. Onlar eşittir, hayat ise adil değil.
Hayatınızdan yıllar, insanlar, geçerken, nice nice hikayeleri oynarken sizde baki kalan tek şey doğumunuzdur. Herşeye neden olan, herşeyi sağlayan. Kazandıran kaybettiren o andır. Anne rahminden hayatın içine düştüğünüz o an. Sıfırdan başlayarak saymaya başlarsınız sonra nefesinizi. Bitene kadar. Her nefeste bir hayat daha vardır. Bir ölüm, bir doğum. İnsan defalarca ölür, defalarca doğar. Ama bir kez var olur veya yok. Doğum var olmakken bazen ölüm yok olmak değildir. Aldığınız her nefeste yazdığınız hikaye sizi var eder belki sonsuza kadar. O zaman zaferleriniz, hayalleriniz, aşklarınız ve savaşlarınız baki kalır. Gitmek yok olmak değldir. Gitmek gitmektir.
Var olduğum o gün, beni var etme sebeplerini düşünecek kadar zekam olsaydı yirmi gün boyunca neler düşünürdüm? Tek başıma bir metre kare dahi olmayan küvezin içinde aklımdan neler geçerdi? Bunları düşündüm bu sabah. Bu sabah var olduğum günü düşündüm. Tanrı birşey biliyor. Tanrı o gün oyun oynuyor. Tanrı o gün elimize bir isim yazıyor. Biz de hikayeyi. Adımı elime yazdığı o gün ben de ona birşeyler yazmak isterdim. O gün yazmak isterdim. İlk nefeslerimi alırken ve yalnız başımayken.
Ve sen iyi ki oldun.